توضيح آيات
وَ اصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ
مفسرين در شأن نزول آيه چنين گفتهاند جماعتى از اشراف عرب به حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلّم گفتند اين پشمينهپوشان بىمقدار مثل صهيب و عمّار و خباب و سلمان و ابا ذر كه ما از بوى عرق آنان متأذّى ميشويم از مجلس خود دور كن تا ما با تو مجالست كنيم و چون كه ما كه از اشراف و بزرگان عربيم اگر با تو بنشينيم تمام اعراب مايل بصحبت تو ميگردند ، حضرت از جهت اهتمام و جديّتى كه در باب اسلام داشت بقلب مباركش شايد خطور نمود كه با اشراف مجالست كند و وقت مخصوصى براى اصحاب تعيين نمايد اين بود كه اين آيه فرود آمد و بحضرتش امر نمود كه شكيبايى كن با آن كسانى كه در صبح و شام پروردگار خود را ميخوانند شايد مقصود از صبح و شام تمام اوقات شب و روز باشد ، و مقصود آنها رضاى حق تعالى است يا اينكه او را ميخوانند و او را ميجويند و وجهه قلبشان بسوى او نگران است .
وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا
شخص بصير بينا از اين آيه و امثال آن به خوبى ميفهمد كه چه اندازه خداوند نسبت به فقراء مؤمنين و اشخاص صالح و كسانى كه معرفت و محبّت الهى در قلب و روحشان نفوذ نموده نظر لطف دارد كه با اينكه ميدانست رسولش چشم بمتاع دنيا و زينت آن ندارد و اگر به ظاهر با اهل دنيا مماشات نمايد باميد اينست كه شايد آنها باسلام بگروند و وقتى رؤساء و متموّلين اسلام آوردند باقى تبعيت مينمايند با اينحال پيمبرش را جدا از ارضاء آنها و مطرود گردانيدن فقراء و لو در موقع ورود رؤساء نهى مينمايد و گويا نهى را مؤكّد ميگرداند كه اگر چنين كنى مانند كسى ميمانى كه طالب و مايل بزينت دنيا و متاع دنيا شده باشد