وَ اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ كِتابِ رَبِّكَ لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ وَ لَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً
برسولش امر مينمايد كه آنچه از كتاب پروردگار تو به تو وحى رسيده تغيير و تبديلى در آن نيست .
شايد مقصود از ( كتاب ربّك ) لوح محفوظ يا كتاب تكوينى عالم خلقت باشد كه تر و خشگى نيست مگر اينكه در كتاب آفاقى محفوظ است و تبديلپذير نخواهد بود و كلمات الهى همان كلمات ابداعى است و اشاره بكثرت و غير متناهى بودن آن دارد قوله تعالى در سوره كهف آيه 109
لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً
اگر آب درياها مداد گردد براى نوشتن كلمات ( ابداعى و ايجادى ) آب درياها تمام ميگردد پيش از اينكه كلمات پروردگار تو تمام گردد اگر چه باز به مثل آن دريا درياهايى براى نوشتن بياوريم .
آرى موجودات از درياى فيض غير متناهى الهى سر چشمه گرفتهاند همين طورى كه فيض او غير محدود است آثار فيض او نيز غير متناهى است ، و خطاب برسولش نموده كه تو هرگز ملجأ و پناهى غير از پروردگار خود نمىيابى پس در تمام امور پناهنده به او باش .