( ترجمه )
و نفس خود را شكيبا گردان با كسانى كه در صبحگاه و شام پروردگار خود را ميخوانند و رضاى او را ميطلبند و چشمهاى خود را از آنها مگردان كه اراده كنى زينت حيات دنيا را و مطيع كسى مشو كه قلبش را از ذكر ما ( خدا ) غافل گردانيديم و مطيع هواى خود گرديد و كار خود را تباه و ضايع گردانيد ( 28 )
و بگو دين حق همان است كه از طرف پروردگار شما آمده پس هر كس بخواهد ايمان آورد و هر كس خواست كافر گردد بدرستى كه ما مهيّا نمودهايم براى ستمكاران آتشى كه سراپرده آن بر آنها احاطه نموده و هر گاه از شدّت عطش آب طلب كنند آبى مانند مس گداخته سوزان يا دردى زيتون به آنان دهند كه صورتهاى آنها را بريان كند و بسوزاند آن بد شربتى است و آنها بد جايگاهى دارند ( 29 )
بدرستى كسانى كه ايمان آوردند و عمل شايسته نمودند هرگز ما ضايع نميگردانيم پاداش كسى را كه عملش نيكو باشد ( 30 )
براى چنين اشخاصى است بهشتهاى دائمى كه از زير درختهاى آنها نهرهاى آب جريان دارد در حالى كه در آن بهشت بزيورها از دستبندهاى طلا و لباس فاخر سبز از سندس و استبرق زينت يافتهاند و بر تختهاى عالى تكيه زدهاند نيك پاداشى است بهشت و نيكو جايگاهى است ( 31 )
اى محمد ( ص ) براى اينها مثل دو مردى بياور كه براى يكى از آن دو نفر دو بوستان از انگور بود و آن را بنخل خرما پوشانيديم و قرار داديم بين آن دو باغ زرعى ( 32 )
آن دو بوستان هميشه بموقع ميوه ميداد و هيچ آفت و نقصانى نداشت و ميان آن دو باغ نهرى روان كرديم ( 33 )
و هميشه ميوه داشت صاحب باغ برفيقش در مقام مجادله برآمد و گفت من مالم از تو بيشتر و كسانم از تو زيادتر و غالبترند ( 34 )
و داخل بوستان گرديد و حال آنكه ظالم بنفس خود بود و بعجب و مفاخرت گفت گمان نميكنم هيچوقت نابود گردد و اين بوستان نيست شود ( 35 )
و من گمان نميكنم قيامتى ثابت باشد و اگر من بسوى پروردگارم بازگشت نمودم هر آينه مىيابم البته بهتر از اين باغها جايگاهى ( 36 )