كه هر جا كافرين و مشركين و منافقين را تهديد به عذاب مينمايد در مقابل آن نعمتها و بخششهاى بىاندازه و آن مقامات عالى بهشتى كه براى مؤمنين و متقين و نيكوكاران مهيّا نموده تذكر ميدهد و به عكس نيز همين طور است زيرا كه يكى از خصوصيات پيمبر اسلام اين است كه او را ستوده و حضرتش را به
بَشِيراً وَ نَذِيراً
معرفى نموده .
و در شأن نزول اين آيه گفتهاند روزى رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلّم ديد صناديد قريش ( يعنى بزرگان آنها ) در مقابل سيصد و شصت بت سجده ميكنند به آنها نزديك گرديد و مجادله و مناظره با آنان آغاز نمود ، نضر بن حارث با او مجادله نمود بالاخره حضرت آنان را مجاب نموده و آنها را ملزم گردانيد چون هيچ جوابى نداشتند عناد ورزيدند و گفتند ما بر دين پدران خود ثابت و راسخيم و هرگز برنميگرديم حضرت آيه
إِنَّكُمْ وَ ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ
را بر آنها قرائت نمود آتش غضب در سينه آنها مشتعل گرديد برخواستند و از مسجد بيرون رفتند در راه عبد اللَّه بن زبعرى بر آنها برخورد نموديد آنان بسيار پريشانند و در مهمى با هم مشورت مينمايند سؤال كرد كه چه مطلبى ايجاب نموده كه شما پريشان گرديدهايد وقتى حكايت را به او گفتند گفت من ميروم و با محمد صلى اللَّه عليه و آله و سلّم مباحثه مينمايم و او را ملزم ميگردانم آمد نزد حضرت و گفت اى محمد صلى اللَّه عليه و آله و سلّم بپروردگار كعبه قسم كه آمدهام با تو بحث نموده و تو را ملزم گردانم تو مىگويى هر چه غير از خدا ميپرستيد حصب جهنم خواهد بود در صورتى كه عيسى و عزير و ملائكه معبود نصارى و يهود و بنو مليحند و كلام تو چنين ايجاب مىكند كه اين معبودان همه در جهنم باشند اگر چنين است معبودان ما نيز در جهنم باشند باكى نيست ، حضرت فرمود معبودان اينها شياطينند كه اينان را به اين امر قبيح وادار نموده نه عزير ( ع ) و عيسى ( ع ) و ملائكه ( ع ) كه از پرستش كنندگان خود بيزارند .
خلاصه آيه تذكر ميدهد كه آنهايى كه از طرف ما نيكى را پيشى گرفتهاند براى آنها وعده ببهشت و سعادت است و از فزع اكبر قيامت و از آن عذابهايى كه براى اهلش