هر عمل نقصى مبرّايى هر نقص و عيبى هر جا پديد گردد ناشى از نقائص ممكنات است و بر خلاف عادت باراده ايزد متعال در اين مدّت حياتش باقى بود و بذكر مداومت مىنمود تا وقتى كه از دريا و شكم ماهى نجات يافت .
مفسرين گفتهاند خداوند شكم ماهى را مثال آبگينه بلور گردانيد و يونس ( ع ) را در هفت دريا سير داد و موجودات عجيب درياها براى وى پديدار گرديد
فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ
آيه راه اميدى براى مؤمنين باز مينمايد و تذكر ميدهد كه همين طورى كه يونس ( ع ) را ببركت ذكرى كه گفته بود از شكم ماهى نجات داديم همين طور اگر مؤمن خطاكارى از كرده خود پشيمان گردد و بتوبه و انابه بمبدء و إله خود بازگشت نمايد و او را بصفات جلال و كرم و بخشش ستايش كند و بگناه خود اقرار نمايد وى را بكرمش مىپذيرد و عفوش مىكند و همان طورى كه وعده فرموده
فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ
سوره فرقان آيه 70 . گناهان وى را تبديل بحسنات مينمايد .
وَ زَكَرِيَّا إِذْ نادى رَبَّهُ رَبِّ لا تَذَرْنِي فَرْداً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْوارِثِينَ
در آيه كلامى در تقدير است يعنى اى محمد ( صلى اللَّه عليه و آله و سلّم ) ياد كن زكريّا ( ع ) را و او و پسرش يحيى ( ع ) چهاردهمين و پانزدهمين انبيايى است كه در اين سوره مباركه نام برده شده ، وقتى با پروردگار خود مناجات نمود و گفت مرا تنها نگذار و مقصودش اولاد بود و چون ميخواست بعد از خودش اولادى داشته باشد كه داراى مقام ولايت و نبوّت به پيشوايى خلق مفتخر گردد اين بود كه بمناسبت درخواست خود خداى را ستايش مينمايد كه تو بهترين وارثانى اگر چه تمام عوالم مال خدا و در تصرف و اقتدار او مىباشد لكن ظاهرا چون اولاد ميخواست كه وارث ملك او باشد نوع تنزيه خود در اين طور قرار داد .
فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ وَهَبْنا لَهُ يَحْيى وَ أَصْلَحْنا لَهُ زَوْجَهُ
دعاى زكريا بهدف اجابت رسيد و يحيى را بوى عطاء فرمود و چون زنش