وَ لُوطاً آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ ، وَ أَدْخَلْناهُ فِي رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ
سوم از جمله پيمبران نام برده شده در اين سوره مباركه لوط است كه گويند پسر برادر ابراهيم بوده و در اين آيه او را به چند فضيلت معرفى گردانيده 1 - به او علم لدنّى عنايت گرديده و آن علمى است كه اختصاص بانبياء و رسولان حق تعالى دارد و به آن طريق رسالت مينمايند .
2 - ( حكما ) يعنى حكمت به او بخشيده شده ، و شايد مقصود از حكمت نبوت و طريق قضاوت و فصل بين خصومات يا علم بحقيقت اشياء آن طورى كه هستند باشد 3 - نجات دادن او را از قريه مؤتفكه و اهل سدوم كه مردم آن به دو فاسق و عمل خبيث آنها لواط بود كه اختصاص به آنها داشت و اين عمل ركيك آنان ايجاب نمود كه از فاسقين گرديدند .
4 - از فضيلت لوط ( ع ) دخول او است در رحمت الهى و اين از بالاترين فضيلتها بشمار ميرود و همين طورى كه اعمال اهل سدوم آنان را از فاسقين گردانيد نيكى اعمال لوط ايجاب گرديد كه او را از صالحين و نيكوكاران گرداند .
وَ نُوحاً إِذْ نادى مِنْ قَبْلُ
چهارم از انبياء كه تذكر داده شد در اين سوره نوح عليه السّلام است كه يكى از انبياء اولو العزم بشمار ميرود و اوّلين آنان است در زمان و پيغمبر خاتم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم پنجمين آنها و آخرين آنها است در شرف و فضيلت .
گويند در اينجا كلامى در تقدير است يعنى اى محمد ( ص ) ياد كن داستان نوح را كه پيش از ابراهيم بود وقتى از هدايت يافتن مأيوس گرديد و جفاها و اذيّتهاى بىاندازه از آنها به او وارد گرديد چنانچه در جاهاى ديگر شرح داده شده با خداى خود مناجات مىكند و ميگويد ( ربّ انّى مغلوب فانتصر ) .
فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ
دعاء او را اجابت نموديم و او و اهلش را از بلاى بزرگ طوفان نجات داديم