باز آيند و از او سؤال كنند كه چرا چنين كردى و حضرتش آنها را مجاب گرداند
قالُوا مَنْ فَعَلَ هذا بِآلِهَتِنا إِنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمِينَ
وقتى كه آن جماعت از تفريحشان برگشتند و در بتخانه وارد شدند و بتها را بچنين حال ديدند از روى تعجّب گفتند هر كس نسبت بخدايان ما چنين عملى نموده از ستمكاران بشمار ميرود .
قالُوا سَمِعْنا فَتًى يَذْكُرُهُمْ يُقالُ لَهُ إِبْراهِيمُ ، قالُوا فَأْتُوا بِهِ عَلى أَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ
جماعتى گفتند كه شنيدهايم جوانى است بنام ابراهيم ( ع ) كه هميشه ببتهاى ما بد ميگفت و ما را در پرستش آنان مذمّت مينمود ، از مجاهد و قتاده نقل ميكنند كه ابراهيم ( ع ) اين سخن را در ميان جماعت گفته بود و آنان بنمرود رسانيدند اين بود كه نمرود كه سلطان وقت و مشرك بود و باقى رؤساء گفتند كه او را در برابر مردم حاضر نمائيد كه آنان در باره او شهادت دهند كه اين همان است كه نسبت به الهان ما ناسزا ميگويد .