( ترجمه )
همانا بآدم امر نموديم كه نزديك شجره منهيه نرود او فراموش كرد و نيافتيم او را كه عزم مخالفت داشته باشد ( 115 )
اى محمد ( صلى اللَّه عليه و آله و سلّم ياد كن ) وقتى را كه بملائكه گفتيم براى آدم سجده كنيد پس همه سجده كردند مگر ابليس كه امتناع كرد ( 116 )
پس گفتيم اى آدم اين شيطان دشمن تو و زن تو است مبادا شما را از بهشت بيرون كند پس تو در رنج و تعب امر معاش بيفتى ( 117 )
و بدرستى تو در بهشت نه هرگز گرسنه ميگردى و نه برهنه ميشوى ( 118 )
و نه در آنجا هرگز تشنه ميشوى و نه از تابش آفتاب گرما مىبينى ( 119 )
پس شيطان آدم را بوسوسه انداخت و گفت اى آدم ميخواهى كه به تو نشان دهم درخت ابديت و ملكى كه جاويدان باشد ( 120 )
همانا آدم و حوّاء ( فريب شيطان را خوردند ) و از آن درخت تناول نمودند پس ( برهنه شدند ) عورت آنها ظاهر گرديد و خواستند بساترى از برگ بهشت خود را بپوشانند و آدم نافرمانى پروردگارش را نمود و از ثواب يا از ماندن در بهشت نااميد گرديد ( 121 )
پس از آن پروردگارش او را برگزيد و توبهاش را قبول نمود و هدايتش گردانيد ( 122 )
خطاب شد بآدم و حوّا كه ( از محل رفعت خود ) فرود آئيد و بعضى از اولاد شما بر بعضى دشمنيد و اگر از جانب من بر شما راهنمايى بيايد كسى كه تابع هدايت من گرديد هيچ وقت نه گمراه مىشود و نه شقى ميگردد ( 123 )
و كسى كه از ياد من اعراض نمايد زندگانيش تنگ ميگردد و روز قيامت كور محشور مىشود ( 124 )
و ميگويد پروردگار من چرا مرا كور محشور گردانيدى در حالى كه من قبلا بينا بودم ( 125 )
حق تعالى به او گويد همين طورى كه براى تو آيات ما آمد و تو آنها را نديده گرفتى ما نيز امروز تو را نديده گرفتيم ( 126 )
و چنين پاداش ميدهيم كسى را كه اسراف كند ( در طغيان ) و بآيات پروردگارش ايمان نياورد و هر آينه عذاب آخرت شديدتر و باقىتر است ( 127 ) .