كه از راه مشاعر و حواس بر آن وارد مىشود و از آنجا بعقل مرتبط ميگردد و علوم و معارف را عقل درك مينمايد ، به عكس ( مردمان عادى كه اول مطالبى از راه حواس ظاهره ادراك ميكنند و از آنجا بحسّ مشترك داخل ميگردد پس از آن بعقل آن را درك مينمايد و كليّات را از جزئيات اخراج ميگردانند ) اين است كه برمز گفته شده كه موسى ( ع ) از جميع جهات نداء ( انا اللَّه ) را شنيد نه از جهت مخصوص بلكه از نفسش شنيد و براى نفس جهتى تصوّر ندارد بلكه امر آن فوق تمام جهات است چنانچه براى خدا مكانى نيست بلكه كلّ مكان تحت استيلاء امر او است . ( بيان طنطاوى با كمى تفاوت بانتهاء رسيد )
وَ أَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِما يُوحى ، إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي
پس از آنكه حضرت موسى بخلعت رسالت سر افراز گرديد ثانيا نداء شفقت آميز از مصدر جلال خداوندى بلند گرديد كه اى موسى از بين افراد بشر تو را برسالت خود انتخاب نمودم گوش فرا ده بر آنچه از طريق وحى تذكر مىدهم كه آنها را بپذيرى و بر طبقش عمل نمايى .
در اين آيات موسى مأمور ميگردد كه مطالبى را انجام دهد :
1 - اى موسى من الهى هستم يكتا الهى و خالقى جز من نيست پرستش و بندگى خود را مخصوص به من گردان بنده و مطيع من شو .
2 - نماز را براى ياد و ذكر من بپاى دار ، اشاره به اينكه امر رسالت تو را از ياد من بيرون نبرد و در امر نماز استقامت نما براى اينكه هميشه به ياد من باشى
إِنَّ السَّاعَةَ آتِيَةٌ أَكادُ أُخْفِيها لِتُجْزى كُلُّ نَفْسٍ بِما تَسْعى
3 - محققا بدان كه ساعت قيامت آمدنى است ، ابن عباس گفته آيه چنين است ( اكاد اخفيها عن نفسى ) و در قرائت ابىّ بن كعب همچنين است و از حضرت صادق عليه السّلام همچنين روايت شده ، و اين بر عادت عرب است كه وقتى در كتمان مبالغه ميكنند ميگويند ( كتمته حتّى من نفسى ) پس خداوند مبالغه نموده در