توضيح آيات
( كهيعص )
در اين مبارك سوره داستان چند نفر از پيمبران و مقام ولايت و اخلاص و صدق و زهد آن بزرگواران را تذكّر ميدهد .
حكايت زكريّا ، يحيى ، مريم ، عيسى ، ابراهيم ، اسحاق ، يعقوب ، موسى ، هارون ، اسماعيل ، ادريس و اشاره به اينكه با جلالت شأنى كه داشتند بعضى از ذرارى آنها راه طغيان و فساد را گرفتند و از طريق آباء خود منحرف گرديدند و سوره بطور كلّى منطوى بر سه مطلب است : اول - آنهايى كه خداوند بر آنها انعام نموده از انبياء و برگزيدهگان كه اهل هدايتند . دوم - اهل طغيان و فساد . سوم - كسانى كه توبه نمودند و ايمان آوردند و اعمال نيكو نمودند و آنها باهل رشد و نعمت ملحق گرديدهاند .
پس از آن تذكر ميدهد ثواب توبهكنندگان و عذاب غاوين را كه آنان نزديكان و دوستان شياطينند . ( تفسير الميزان ) در مجمع البيان از امير المؤمنين چنين روايت مىكند كه در دعاء ميگفت
( اسألك يا كهيعص ) .
و از ابن عباس نقل شده كه ( كهيعص ) نامى است از نامهاى الهى ، و كلينى گفته اين ثنائى است كه خداوند راجع به خود فرموده و كسى را بر حقيقت آن اطلاعى نيست .
و عطاء بن ثابت از سعيد بن جبير روايت نموده كه ابن عباس فرموده اين حروف اشاره بصفات او سبحانه مىباشد كه براى تيمّن ذكر نموده : كاف مفتاح اسم كافى و كريم و كبير است . هاء اشاره باسم هادى . و ياء ايماء بحكيم و حليم و رحيم و مجيد و حميد است . و عين اشعار بر عليم و عزيز و عظيم و عادل .
صاد منبئى از صادق .