إِذْ قالَ لَهُ قَوْمُهُ لا تَفْرَحْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ
ظاهرا چون مال زياد قارون را مغرور نموده و به گمان اينكه ديگر از آفات دنيا و از فناء و مرگ مصون و از فقر و احتياج در امان گرديده اين بود كه بسيار دل خوش بود و خود را بىنياز از حق ميديد و اوقات خود را بتفريح و خوش گذرانى ميگذرانيد ، اين بود كه كسان او بوى گفتند كه بسيار شادمان مباش خدا شادى كنندگان بر دنيا را دوست نميدارد زيرا كه دنيا و مالى كه انسان را مغرور گرداند و او را از طريق حق و درستى دور اندازد نزد خدا مبغوض است و شاد بودن به آن بىمورد خواهد بود .
وَ ابْتَغِ فِيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيا
و نيز قوم قارون در مقام اندرز بوى گفتند به اين نعمتى كه خدا به تو عطاء نموده خانه آخرت خود را آباد گردان و مال خود را در لهو و لعب مصرف مگردان و نصيب خود را هم از دنيا فراموش مكن .
از امير المؤمنين عليه السّلام روايت شده كه فرموده از دنيا تندرستى و قوّت و فراغت و نشاط و توانگرى خود را فراموش مكن و از دنيا براى آخرت خود بهره بردارى كن از اين شش چيز .
آرى دنيا مزرعه آخرت است آنچه در اينجا كشتى در آنجا درو خواهى نمود اگر بنعمتهاى دنيا از جوانى و نيرومندى و سلامتى و مال و غيره تجارت آخرت بشود انسان نصيب خود را كه حيات سرمدى و خوشى دائمى و لذّت هميشگى است از طريق نعمتهاى دنيا بدست آورده و اگر غير از اين باشد كه نعمتهايى كه بوى عطاء شده صرف تمتّعات بيهوده دنيا بنمايد نصيب خود را از دنيا نبرده زيرا كه موقع تحصيل سعادت و فضيلت بشر همين حيات دنيا است كه از اينجا بايستى نصيب سعادت خود را بدست آورد ، دنيا نسبت بآخرت مثل رحم مادر است نسبت به دنيا اگر طفلى در شكم مادر صورت طبيعى وى كامل نگرديد و عضوى از بدن وى ناقص ماند پس از خارج شدن ديگر تكميل نخواهد شد تا آخر عمر ناقص