با تو مجالست كنيم و آيه بر ردّ آنها آمد .
قالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ
وقتى نوح ( ع ) دعوت و اصرار را از حدّ گذرانيد چنانچه در سوره نوح حكاية از قول او فرموده من شب و روز آشكارا و پنهان آنها را دعوت نمودم و بجز انكار چيزى نشنيدم ، آن جماعت در مقام تهديد نوح بر آمدند كه اگر دست از تبليغ بر ندارى تو را سنگسار خواهيم نمود .
قالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ ، فَافْتَحْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ فَتْحاً وَ نَجِّنِي وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
نوح ( ع ) وقتى از هدايت آن جماعت مأيوس گرديد و آنان قصد اعدام او را نمودند دست بدعاء برداشت و در مقام مناجات و شكايت از كفار فتح و نجات خود را طلب نمود .
فَأَنْجَيْناهُ وَ مَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ، ثُمَّ أَغْرَقْنا بَعْدُ الْباقِينَ
دعاى نوح بهدف اجابت رسيد و خداوند او را و مؤمنين را كه با او بودند در كشتى كه مملو و پر از آدميان و امتعه و مأكولات و حيوانات بود كه از هر حيوانى يك جفت در كشتى نهاده بود از غرق نجات داد و تمام مردم و آنچه با آنها بود همگى غرق شدند .
و چون حكايت نوح و كشتى او و گرفتن آب تمام روى زمين را مكرّر در قرآن بيان شده و لو اينكه در هر جايى مزايا و خصوصياتى دارد لكن چون بناى ما بر اختصار است در اينجا از بيان خصوصيات آن خوددارى مينمائيم .
ببين چقدر فرق است بين رسول اولوا العزم حضرت نوح ( ع ) كه وقتى او را باعدام تهديد نمودند و از ايمان آوردن كفار مأيوس گرديد نفرين نمود و تمام موجودات زمينى بطوفان هلاك گرديدند ، و بين سيّد و نبىّ ما محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلم كه مشركين اهل مكّه چه جفاها و سرزنشها و اذيّتها كه بوجود مباركش وارد نمودند و نسبت كذب و سحر و غيره به او دادند تا بجايى رسانيدند كه براى اعدام او دور منزلش را گرفتند و از روى ناچارى پسر عمو و دامادش را بجاى خود خوابانيد