طريق كسب و عمل يا بطريق ديگر باندازهاى تأمين است ، و آن طورى كه بتجربه معلوم شده در هر زمانى اول چنين مردمانى تابع پيمبران ميگرديدند و نيز غالبا در هر امر خيرى اينها پيش قدم ميباشند و ثروتمندان به نظر پستى اينان را مينگرند در صورتى كه در واقع بيشترين آنها مردمان بلند پايه ميباشند كه بر خود عار نميدانند استماع كلام حق كنند و تابع علماء و پيمبران گردند .
قالَ وَ ما عِلْمِي بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ، إِنْ حِسابُهُمْ إِلَّا عَلى رَبِّي لَوْ تَشْعُرُونَ
( ما ) نافيه است يعنى نميدانم صنعت و كسب آنها چيست و من با دنائت و خساست كسب و كار آنها كارى ندارم وظيفه من دعوت آنها است بايمان به خدا و روز جزاء و آن وظيفه را انجام دادم و آنها هم ايمان آوردند .
يا اينكه مقصود قوم نوح ( ع ) كه گفتند اتباع تو اراذل هستند اين بوده كه اينها در ظاهر پيرو تو شدهاند و در باطن ايمان ندارند و مخالف و منافقند پس نوح عليه السّلام در پاسخ آنها گويد من از وضعيت داخلى و مقصود و مراد آنان اطلاع ندارم و من مأمور بظاهرم .
وَ ما أَنَا بِطارِدِ الْمُؤْمِنِينَ ، إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ
هر كس به ظاهر تابع گرديد و كلمه توحيد به زبان جارى نمود او را مىپذيرم و حساب هر كسى با خدا است او ( عالم السرّ و الخفيات ) است و شما مردم اگر فهم و شعور داشتيد مىفهميديد كه وظيفه پيمبران جز اين نيست كه مردم را به حق ارشاد نمايند ، و نوح ( ع ) به كلمه ( لو تشعرون ) كلام آنان را ردّ كرد كه اگر شما شعور داشتيد مىفهميديد عزّت و غناء عزت دين و غناء ايمانست نه مال .
كفار و مشركين قريش نيز در ابتداء امر رسالت نبى خاتم صلّى اللَّه عليه و آله و سلم از روى استهزاء و سخريه ميگفتند يك مشت مردمان بىبضاعت مثل اصحاب صفّه و امثال اينان كه نه منزل دارند و نه خوراك و نه پوشاك دور محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلم را گرفتهاند كه به اين وسيله فضله طعامى از عربها بدست آرند و سد رمق كنند و بر خود عار ميدانستند با آنها بنشينند اين بود كه ميگفتند اينها را از مسجد بيرون كن تا ما