خلاصه ذات متعال برسولش خبر ميدهد كه اين مشركين ملحدين مقهور و تحت اقتدار ما ميباشند اين عالم دنيا جاى مهلت است و حكمت چنين اقتضاء نموده كه افراد بشر در افعالشان مختار باشند و باراده و اختيار پس از آنكه راه سعادت و شقاوت براى آنان باز گرديده و بتوسط رسول باطن يعنى عقل خودشان و رسول ظاهرى يعنى پيمبران و سفراء الهى كه رهنماى آنها ميباشند خير و شرّ را تميز دادند هر طريقى را بخواهند اختيار نمايند و اگر ما بخواهيم عذابى براى آنها بفرستيم كه منقاد امر تو گردند و سر فرود آورند و ايمان بياورند قدرت داريم لكن
( لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا )
سنّت خدا بر اين جارى گرديده كه هر كس به اختيار و اراده خود عمل نمايد زيرا كه ايمان اجبارى هرگز سعادت و فضيلتآور نخواهد گرديد و باضافه نقض غرض مىشود زيرا غرض اينست كه انسان در اعمال شخصيه خود مختار باشد .
ابو حمزه ثمالى گفته مقصود از اين آيه آوازى است كه در نيمه رمضان از آسمان شنيده مىشود و از آن صدا همه خاشع و منقاد ميگردند .
و در تفسير اهل بيت است كه در آخر الزمان از آسمان ندايى ميرسد كه
( الا انّ الحقّ مع على و شيعته ) .
از ابن عباس نقل ميكنند كه گفته اين آيه راجع بما است كه خداوند وعده داده كه دولت و خلافت را از بنى اميّه بستاند و بما بدهد و گردنهاى آنان ذليل و منقاد ما گردد .
در كتب تواريخ تذكره نويسان چنين نوشتهاند كه چون دولت بنى اميّه منتقل ببنى عباس گرديد بنى عباس از بنى اميه انديشه مينمودند و به آنان احترام ميگذاشتند و آنها را بر كرسيهاى زرّين مينشانيدند تا وقتى كه خلافت بمنصور رسيد او پسر عمّ خود عبد اللَّه بن على را بشام فرستاد و او بدار الاماره فرود آمد و مجلسى تهيّه نمود و تمام اعيان و اشراف بنى اميه را دعوت نمود و آنان هشتاد مرد بودند و همه را بر كرسيهاى زرين مرصع نشانيد وقتى همه نشستند بخدمتگذاران