( هذه فينا ) يعنى مائيم امام و پيشواى اشخاص با تقوى ، و بعضى گفتهاند اين كلام قلب شده و مقصود اينست كه متقيان را امام و پيشواى ما گردان ، اين آيات همه عطف بهم و مربوط به يكديگر است كسى كه در اين آيات نظر كند به نظر تدبّر ميفهمد كه گويا تمام محاسن اخلاقى و حقايق ايمانى را جمع نموده و تذكر داده از وظيفه انسانى راجع به خدا كه شريك براى او قرار ندهد ، و وظيفه او نسبت بنفس خود از اجتناب گناهان كه بالاترين آنها قتل نفس و زنا است و آداب نفسانى از انفاق و وقار در مشى و طريق معاشرت با جهّال و طريق عبادت از قيام ليل در نماز و طاعت و دعاء و تدبّر در آيات خدا و مخلوط نگرديدن با اهل فساد و تذكر ميدهد كه اينها صفات بندگان خدا است و كسى كه متّصف به اين صفات گردد مستعد ميگردد براى قبول فيض رحمانى ( و از اسفل سافلين طبيعت ترقى و تعالى مينمايد بمرتبه كمال انسانيت چنانچه در آيه بعد فرموده :
أُوْلئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا وَ يُلَقَّوْنَ فِيها تَحِيَّةً وَ سَلاماً
( الغرفة ) اعلى درجه بهشتى است و اسم جنس و بمعنى غرفات است .
( اولئك ) اشاره به آن بندهگان خاصى است كه در آيات بالا از بعض محسنات اخلاقى آنان نام برده شده و اين مقامات بلند كه خبر از قرب معنوى آنها ميدهد بپاداش صبرى است كه در حيات دنيا در مقابل خدعه نفس و طبيعت و وسوسه شياطين جنّى و انسى نمودهاند و از طرف حق تعالى به آنها تحيت و سلامت دائمى عطاء گردد .
خالِدِينَ فِيها حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً
بالاترين تفضلى كه بنيكوكاران عطاء ميگردد خلود و دائمى بودن آنها است در آن مكان بلند كه شايد اشاره به آن جايگاه دارد قوله تعالى در سورة القمر آيه 55
( فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ )
و آن خوب جايگاه و مقامى است كه خداى رحمان ببندگان مؤمن و اهل تقوى عطاء مينمايد .
قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُونُ لِزاماً
( يعبؤا ) مأخوذ از ( عبأ ) و عبأ بمعنى مبالات و مهيّا گرديدن است مثل اينكه