از اين آيه چنين بر ميآيد كه قرائت قرآن بدون توجّه بمعنى و فهم بعضى رموز و اسرار آن چندان فائدهاى بر آن مترتّب نميگردد زيرا كه الفاظ براى دلالت بر معنى وضع گرديده كسى كه كلماتى بگويد و هيچ متوجّه معناى آن نگردد مثل آدم ديوانه مينمايد كه بدون شعور به آنچه ميگويد تكلّم نمايد چيزى ميگويد و نميداند كه چه ميگويد ، يا مثل آدم كر ماند كه صدا را ميشنود و كلمات را از هم تميز نميدهد ، يا مثل آدم كور ماند كه از راهنمايى رهنما راه را پيدا ننمايد .
رهنماى ما بطريق سعادت قرآن است كسى كه بخواهد سعادت يابد و رستگار گردد بايستى اين كتاب قانونى كه قرآن است و جامع تمام فضائل است و هم فرقان است كه جدا كننده بين حق و باطل است اين كتاب عظيم كه نور و روح است پيش روى خود گذارد و در آيات آن خوض نمايد و بدستورات و احكام آن عمل كند
وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا قُرَّةَ أَعْيُنٍ
12 - از اوصاف آنان چنين است كه در مقام مناجات و دعاء از پروردگارشان ازواج و اولاد صالح ميطلبند كه چشم آنها را روشن گردانند .
گويند ( من ) براى بيان است يعنى بما ببخش روشنى چشم پس از آن ( قرّة اعين ) بيان مينمايد
( مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا )
و اين مثل اين است كه گفته شود ( رأيت منك اسدا ) يعنى تو شيرى . و شايد ( من ) ابتدايى باشد يعنى بما ببخش از جهت ازواج ما و اولادان ما چيزى كه چشم ما را روشن گردانند يعنى آنها عالم و صالح و با تقوى باشند كه ما را در دين و دنيا كمك گردانند و دل ما خوش شود . ( قرّة ) را نكره آورده بتقدير مضاف گويا گفته ( هب لنا منهم سرورا و فرحا ) .
وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً
يعنى ما را پيشرو متّقيان گردان و چنان تقوايى بما عطاء نما كه از همه متقيان در مرتبه تقوى جلوتر گرديم . از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرموده