3 - زينت ظاهره سرمه و انگشتر و دو طرف صورت و خضاب دو كف دست ( ابن عباس ) 4 - زينت ظاهر صورت و دو كف دست است . ( ضحاك و عطاء ) و در تفسير علىّ بن ابراهيم دو كف دست و انگشتان . ( مجمع البيان ) ظاهرا زينت بمعنى عرفى آن چيزى را گويند كه شيئى را به آن بيارايند مثل اينكه گويند مجلس را باسباب تجمّلات يا بسخنهاى حكمت آميز زينت داديم و زينت يافتن هر چيزى در خور خود و مناسب وى است و معلوم است اسبابى كه خارج از موضوع باشد زينت بشمار نميآيد ، و انسان يا چيز ديگر وقتى به آلات زينت خود را آراسته گرداند گويند زينت كرده ، و محل زينت نيز بدون پيراستگى بزينت متّصف بزينت نميگردد .
خلاصه ظاهرا در كلمه ( زينتهنّ ) دو قيد مأخوذ است يكى اعضاء بدن زن كه محل زينت است و ديگر آن اشيايى مثل گوشواره و دست بند و گردن بند و امثال آنها هر چيزى كه زن به آن آراسته گردد و بر حسن و زيبايى وى افزوده شود و هيچ يك بتنهايى بدون ديگر از مصاديق زينت بشمار نميايد چنانچه ميدانيم هيچ وقت جواهرات و طلا آلات بدون پيراستگى باعضاء در تعداد زينت محسوب نميگردد مگر اينكه گفته شود اينها آلات زينتند ، و اينكه شيخ طبرسى گفته مقصود از ( زينتهنّ ) اعضاء بدن است به نظر درست نميآيد زيرا كه صرف نمودن كلام از ظاهرش بدون لزوم و قرينه مجوّز خلاف قاعده است بلكه در عطف جمله بعد
( وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ )
كه در بيان قدر لزوم از پوشانيدن اعضاء بدن است و نميشود عطف و معطوف يك چيز باشد معلوم مىشود مقصود از زينت منهىّ عنه اعمّ است كه شامل ميگردد اعضاء نامبرده شده در آيه و هر چه از اعضايى كه زن خود را به آن آراسته گردانيده و مزيد بر حسن و زيبايى وى گرديده و بنا بر اين لباس الوان خوش دوخت و مد و آلاتى كه به آن آرايش ميكنند از قبيل « يورد » و « ماتيك » و امثال اينها از مصاديق زينت بشمار ميرود زيرا كه تمام اينها مزيد