توضيح آيات
وَ النَّجْمِ إِذا هَوى ما ضَلَّ صاحِبُكُمْ وَ ما غَوى
راغب در مفردات چنين گفته قوله تعالى
( وَ النَّجْمِ إِذا هَوى )
گفته شده مراد به آن ستاره است و آن را تخصيص داده بهوى ( كه بمعنى سقوط است ) نه طلوع و ارتفاع زيرا كه لفظ نجم دلالت بر طلوع ستاره دارد پايان ( در اينكه مقصود از « نجم » چيست گفتارى از مفسرين نقل شده :
1 - خدا قسم ياد نموده به قرآن و قرآن در مدت بيست و سه سال آيه آيه بر پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم فرود آمده و قرآن را نجم ناميده نظر به اينكه آياتش از هم متفرق است و عرب شيئى متفرق را نجم نامد .
2 - مقصود از نجم ستاره ثريا است كه به آن قسم ياد نموده وقتى فجر طالع مىگردد ثريا سقوط مينمايد و گفتهاند ثريا نام هفت ستاره است كه شش عدد آنها ظاهر و يكى مخفى است و مردم چشم خود را به آن امتحان ميكنند .
3 - مقصود گروهى از ستارگان خواهند بود كه آن وقتى كه سقوط مينمايند و مخفى ميگردند يا مقصود از ( الف و لام النجم ) جنس است يعنى قسم بستارهگان وقتى هبوط ميكنند .
و بعضى را رأى بر اين است كه مقصود از ( هوى ) طلوع و غروب ستارگان است كه دليل بر وحدانيت خداى تعالى خواهد بود .
4 - مقصود از نجوم آن تير شهابى است كه موقعى كه شياطين رو به آسمان ميروند كه استراق سمع نمايند به آنان زده مىشود و رد ميشوند .
و در تفسير منهج از طريق عامّه از امام جعفر صادق عليه السّلام نقل مىكنند كه فرموده مقصود ستاره وجود محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم است كه در شب معراج از آسمان فرود آمد يا بالا رفت .
و از على بن الحسين زين العابدين عليه السّلام روايت ميكنند كه چون موقع سحر