وَ أَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ يَتَساءَلُونَ قالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنا مُشْفِقِينَ فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا وَ وَقانا عَذابَ السَّمُومِ
اين آيه نيز در مقام حظوظ بهشتيان است كه آنان علاوه بر نعمتهاى ديگر كه در دسترس آنها نهادهاند با هم مراوده و مجالست و مصاحبت دارند و از يكديگر سؤال مىكنند كه چه صفت و فضيلتى در شما بود كه شما را به اين مقام كريمى رسانيد .
آنان در پاسخ گويند يكى از صفات حميده ما اين بود كه ما در دنيا در حالى كه با اهل دنيا معاشرت داشتيم در دل از عذاب خدا ترسناك بوديم و ما از كسانى بوديم كه در سوره ( نازعات ) آيه 40 و 41 فرموده :
( وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى - فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى )
و همان ترس ما از عذاب بود كه خدا بر ما منت گذارد و از عذاب سموم مهلك ما را نگاه داشت .
إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ
بهشتيان در سؤال و جواب يكديگر دو صفت نيك خود را ارائه مىدهند يكى خوف از حق تعالى كه ناشى از علم و معرفت آنها است بمقام الوهيت چنانچه فرموده
( إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ )
و ديگر رجاء و اميدوارى برحمت الهى زيرا كه خوف و رجاء دو صفت برگزيده اهل ايمان و تقوى خواهد بود كسى كه خدا را بصفت رحمانيت شناخت البته اميدوار بكرم او است ، و هر گاه خدا را بصفت قاهريت شناخت از عذاب و سخط او هراسانست در حديث صحيح معصوم فرموده ( خوف و رجاء در مؤمن بايستى مثل دو طرف ميزان مساوى باشد بقدرى كه اميدوار برحمت او است به همان اندازه بدون كم و زياد از غضب او ترسناك باشد ) .