2 - از ابن عباس روايت شده كه اولادان كبار كه به حد بلوغ رسيدهاند بپدران ملحق ميگردند اگرچه در عمل قاصر باشند و اگر گفته شود چگونه در ثواب ملحق به آنها مىگردند با آنكه مستحق نيستند ، در پاسخ گفته مىشود اولادان با پدر و مادر در يك مكان جمع مىشوند نه آنكه در ثواب و مرتبه ملحق به آنها گردند .
و از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام چنين روايت مىكنند كه رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم فرموده مؤمنين و اولادان آنها در بهشتند و همين آيه را تلاوت مينمايند .
و از صادق آل محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم روايت شده كه اطفال مؤمنين را برسم هديه و تعارف نزد پدرانشان مىبرند . ( مجمع البيان ) و شايد سرش اين باشد كه همين طورى كه بنا بر حديث مشهور هر كس در دنيا هر چه را دوست دارد در قيامت با او محشور ميگردد و لو آنكه سنگى باشد و چون در قيامت هر چيزى بمنتهى درجه كمال ميرسد اين است كه مهر و محبت نيز كه از خصوصيات كمال نفسانى است آن نيز بدرجه كمال ميرسد و معلوم است كه انسان در دنيا هيچ چيزى را به قدر اولاد دوست نميدارد خصوصا اولاد صغار و كودكانى كه در دنيا از دست او رفتهاند اين است كه مؤمنين خصوصا متقين هر چه را دوست ميداشتند با آنها جمع خواهند گرديد كه از هر نعمتى خواه جسمانى باشد و خواه روحانى متمتع و بهرهمند گردند كه نعمت بر آنها تمام گردد .
( وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍ )
ظاهرا آيه در مقام امتنان بر اشخاص با تقوى است كه در صورتى كه اولادانشان كه در مقام و رتبه آنان نيستند براى روشنى چشم آنها ملحق به آنها ميگردانيم چيزى از عمل آنان كم نمىكنيم بلكه اين هم يك تفضلى است زائد بر تمام نعمتهاى جسمانى و روحانى آنها
( كُلُّ امْرِئٍ بِما كَسَبَ رَهِينٌ )
اشاره به اينكه هر مردى رهين عمل خود او است و از عمل بد ديگرى مؤاخذه نميشود و اين آيه را هر گاه با آن آيه
( لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى )
جمع كنيم چنين نتيجه ميدهد كه نه كسى را به عمل بد كسى مؤاخذ ميكنند و نه از عمل