( ترجمه )
بنام ايزد هستى بخش صاحب رحمت عام و خاص
( اى پيمبر ) تسبيح و تمجيد و ستايش كن بنام پروردگار خود كه بالاتر از هر چيزى است ،
آن خدايى كه خلق كرد و مخلوقات را آراسته گردانيد
آن خدايى كه اندازهگيرى نمود ( و بحسب اندازه هر كسى ) وى را هدايت نمود ،
و آن خدايى كه گياه را از زمين رويانيد ،
پس از آن او را خشك و سياه گردانيد
ما آيات قرآن را مكرر بر تو قرائت ميكنيم كه هيچ فراموش نكنى ،
مگر آنچه را خدا بخواهد ( كه از يادت ببرد ) زيرا كه او به آنچه ظاهر و جلى يا مخفى و پنهان است عالم و دانا است ،
( قرآن را بطريق آسان بر تو بيان نموديم ،
پس مردم را متذكر گردان هر گاه سود دهد آنان را ،
به زودى متذكر ميگردد كسى كه ميترسد
و دورى ميجويد از آن شقىترين مردم ،
آن كسى كه درآيد در آتش بسيار سخت ( جهنم ) ،
و در آن آتش نه ميميرد ( كه از عذاب راحت شود ) و نه زنده است ( كه از حيات متمتّع گردد )
محقّقا رستگار و سعادتمند گرديد كسى كه تزكيه نفس نمود ،
و به ياد خدا به نماز و ذكر پرداخت ،
كسانى كه ترجيح ميدهند حيات دنيا را بر آخرت
در ( صورتى كه ) آخرت بهتر از دنيا و باقىتر از آن است ،
( و اين هايى كه گفته شد ) هر آينه در صحف اول
صحيفه ابراهيم و موسى مسطور است )
( توضيح آيات )
سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى
پس از آنكه برسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم خطاب رسيد كه پروردگار را باسم ستايش نما حضرت بامت دستور فرمود در ركوع نماز ( سبحان ربّى العظيم ) بگوئيد و در سجده ( سبحان ربّى الاعلى ) بگوئيد و در فضيلت و ثواب اين ذكر شريف احاديث بسيار نقلشده .
و شايد سرّش اين باشد كه چون در سجده كه منتهى درجه اظهار ذلّت و