جوامع چهارگانه حديث شيعه يعنى كافى و من لا يحضره الفقيه و تهذيب الأحكام و استبصار نيز در اين كتاب وجود دارد .
ب ) در عنوانها ، همان شكل موجود در مصادر رجالى يا در اسناد روايات رعايت شده است . بنابراين اگر از يك راوى در منابع و مصادر مختلف روايى به شكلهاى مختلف نام برده شده ، هر شكل از نام وى در يك عنوان مستقل قرار گرفته است ؛ مثلا اين عناوين بهصورت مستقل در كتاب ذكر شده و براساس چينش الفبايى هريك در جاى خود قرار گرفته است ، درحالىكه همهء آنها اسامى يك فرد بيشتر نيست : احمد البرقى ( ش 382 ) ، احمد بن ابى عبد اللّه ( ش 413 ) ، احمد بن ابى عبد اللّه البرقى ( ش 414 ) ، احمد بن محمد البرقى ( ش 792 ) ، احمد بن محمد بن خالد ( ش 860 ) ، احمد بن محمد بن خالد البرقى ( ش 8 ) ، ابن البرقى ( ش 15062 ) ، البرقى .
البته نامها به هم ارجاع داده شده ، يعنى اين تكرار روشمند و قابل تشخيص در متن كتاب است . بدينترتيب مىتوان بهراحتى از طريق نام راوى موجود در اسناد كتب اربعه ، بىآنكه نياز باشد نام كامل او دانسته شود به حال رجالى او دست يافت . اگرچه گاه با توجه به ارجاعات متعدد در نام راوى نياز به مراجعه به چندين عنوان از روات وجود دارد و لذا مستلزم صرف وقت بيشتر است .
ج ) در ترتيب و چينش عناوين ، ترتيب الفبايى در نام راوى و اوصاف او به صورت كامل رعايت شده است . حتى تعبيرهاى « أب » و « إبن » در اين ترتيب لحاظ شده است . بر اين اساس مثلا ابراهيم ابو رافع ، بر ابراهيم اوسى مقدّم شده و ابراهيم بن هاشم نيز بر ابراهيم جزرى مقدم شده است .
2 . خصوصيات شرححالها ( ترجمهها ) . از بخشهاى مهم مورد بررسى در اين كتاب ، بحث علمى از وثاقت ، حسن و يا ضعيف راوى و رفع تعارض است .
مؤلف در بين عناوين مختلف نام يك راوى ، تنها در يك مورد به شرححال وى پرداخته و در ديگر عناوين به محل موردنظر در شرححال ، آدرس داده است و غالبا در عنوانهايى كه نجاشى شرححال آورده ، ايشان هم ترجمه آورده است . در شرححالها نيز ابتدا عبارت نجاشى و سپس شيخ طوسى و بهدنبال آن ديگر رجاليون
آشنايى با كتب رجالى شيعه ( فارسى ) — صفحة 241
مساهمون: محمد كاظم رحمان ستايش
ص٢٤١