استفاده از اين رموز در كتب رجالى ، براى اولينبار در كتاب الرجال ابن داود ديده مىشود و ابن داود نيز خود تصريح مىكند كه اين شيوه را كسى قبل از او اختيار نكرده است و او اين اصل و قاعده را بنا نهاده است . « 1 » پس از ابن داود ، اين شيوه يعنى استفاده از رمز براى آدرسدهى به منابع رجالى و حديثى ، متداول و معمول شد و كمتر كسى از اين شيوه خارج شده است .
دليل انتخاب رمز براى نام كتابهاى منبع ، تنها اختصار و جايگزينى كلمات كوتاه يك حرفى يا دو حرفى بهجاى كلمات بلند چند حرفى بوده است .
رموز استفادهشده در اين كتاب كه نشاندهندهء منابع ابن داود است به قرار زير است :
جش رجال نجاشى
جخ رجال شيخ طوسى
ست فهرست شيخ طوسى
قى رجال برقى
عق رجال على بن احمد عقيقى
قد رجال ابن عقده
فش فضل بن شاذان
عب ابن عبدون
غض ابن غضائرى
يه محمد بن بابويه
فض ابن فضال
گذشته از اين نامهاى اختصارى كه حاكى از كتابهاى منبع و همچنين صاحبنظران رجالى است ، ابن داود براى اصحاب ائمه ( عليهم السلام ) به تفكيك و نيز براى رواتى كه از اصحاب ايشان نبودهاند و راوى باواسطه حديث از ايشاناند
هامش
( 1 ) . همان ، ص 26 .