به پايتختى برگزيدند ؛ زيرا اين شهر در مرزهاى برخورد بين فرهنگ ايرانى و نوعى فرهنگ نوخاستهء تركى قرار گرفته بود . در زمان سلجوقيان نيز تاريخ به نوعى تكرار شد و اين حاكمان جديد آسياى مركزى و ايران نيز خود را در مقابل حملات ساير بيابانگردان يافتند و ازاينروى ملك شاه سلجوقى ديوارى عظيم براى دفاع از آن در مقابل عموزادگان خود بنا كرد و سلطان سنجر آن را به مانند پايتخت جاودانى امپراتورى سلجوقى برگزيد . سنجر ، آخرين پادشاه بزرگ سلجوقيان در سال 552 در مرو وفات يافت و جسدش در محلى به نام دولتخانه به خاك سپرده شد ( راوندى : 184 ) بخش بزرگى از آرامگاه وى تاكنون باقى مانده اما بقاياى جسد وى بر باد رفته است و در حال حاضر در محل قبر وى يك افسر روسى كه در اوايل سدهء حاضر در جنگهاى روسها با تركمانان شركت داشته ، مدفون است . ياقوت نوشته است گنبد فيروزهاى اين آرامگاه از يك روزه راه نمايان بود . وى اضافه مىكند كه پنجرههايى از اين آرامگاه به سوى مسجد باز مىشد و بناى آن كار يكى از خدمتگزاران سلطان بوده است ( لسترنج : 427 به نقل از ياقوت ) .
شرح
( 191 ) لسترنج : 429 . تيمور لنگ ( 1404 - 1335 م / 807 - 736 ق ) زمانى كه در مرو به سر مىبرد ، در محله ماچان مىزيست و نوادهء او شاهرخ ( 1446 - 1404 م / 850 - 807 ق ) سعى بيهودهاى در بازسازى شهر كرد .