دربارهى خدا چنين وضعى راه ندارد به همينجهت خلق خدا نمىتوانند دربارهى او شناختى از قبيل شناختى كه از خود دارند داشته باشند و در اين حال اگر ( اسماء ، و صفات او به كلى بىمعنا و توخالى بودند و نه ) صفاتش بر او دلالتى داشتند و نه اسمايش از عهدهى ناميدن او بر مىآمدند ، خلائق در حقيقت اسم پرست و صفت پرست بودند ، نه خداپرست ، و در اين صورت آن معبود يگانه چيزى بود جز خدا ، چون صفت خدا غير از خود اوست .
عمران عرض كرد : دربارهء خود علم برايم بگوئيد ، آيا آن هم مخلوق است يا غير مخلوق ؟
امام فرمود : البته كه مخلوق است ، اما مخلوقى ساكن كه چون ساكن است قابل ادراك نيست .
عمران عرض كرد : چرا مخلوق است ؟
امام فرمود : چون حادث است و خداست كه او را پديد آورده ، اما همين كه به آن نام شىء داده شد ، معلوم مىشود كه مخلوق است ، چون در عالم هستى فقط خدا هست و خلق خدا ، و ديگر سومى ندارد ، البته خلق خدا مىشود ساكن باشد و مىشود متحرك گوناگون يا همگون ، معلوم و شناخته شده يا مبهم ، ولى هر چه نام شىء روى آن باشد ، خود به خود مخلوق است .
پرسشهائى درباره صفات خداى متعال
از محمّد بن عبداللَّه خراسانى خادم حضرت رضا عليه السلام نقل است كه : روزى مردى بى دين بر آن حضرت وارد شد و گروهى نيز حضور داشتند ، امام فرمود :
بگو ببينم ، اگر حرف ، حرف شما باشد آيا ما و شما يكسان هستيم و نماز و روزه و زكات و اعتقادات ما ضررى به ما نرسانده است ؟