و نيز امر به امورى فرموده و آن امر واجب و لازم است ، مانند دستورات حقتعالى و امر آن حضرت مطابق امر و فرمان الهى است و با امر خدا موافق است ، پس هر نهى تحريمى كه از رسولخدا صلى الله عليه و آله صادر گشته است و سپس خلاف آن ذكر شده ، عمل به آن روايت خلاف جايز نيست و همين طور در آنچه بدان امر فرموده است ، زيرا ما اذن نمىدهيم چيزى را كه رسولخدا صلى الله عليه و آله اجازه نداده است ، و امر نمىكنيم به خلاف آنچه رسولخدا صلى الله عليه و آله امر فرموده ، مگر به جهت و علّت ترس خطرى كه ناگزير در پى دارد ( يعنى موارد تقيّه ) .
و امّا اينكه حلال كنيم آنچه را كه رسولخدا صلى الله عليه و آله حرام فرموده يا حرام كنيم آنچه را كه رسولخدا صلى الله عليه و آله حلال دانسته است ، هرگز چنين نخواهد بود ، زيرا ما پيرو رسولخدا صلى الله عليه و آله هستيم ، تسليم اوامر و نواهى او مىباشيم ، همچنان كه رسولخدا پيرو و تابع فرامين پروردگار ( عزّ و جل ) و تسليم اوامر او بود ، خداوند مىفرمايد : ( هر چه را كه پيامبر براى شما آورده بپذيريد و از هر چه شما را بر حذر داشته باز ايستيد ) و رسولخدا صلى الله عليه و آله از چيزهائى نهى فرموده كه به عنوان نهى حرام نيست ، بلكه نهى و پرهيز كراهتى است نه تحريمى و مقصود آن حضرت اظهار كراهت و ناخوشايندى است نه حرمت ، و به امورى امر فرموده كه امر وجوبى و لازم الاجرائى نيست ، بلكه به طريق بهترى و رجحان داشتن است ، آنگاه مردم را در عمل و ترك آن آزاد گذاشته ، چه ( اينكه ) شخص مكلّف از انجام عمل معذور باشد چه نباشد .
پس آنچه از رسولخدا صلى الله عليه و آله نهى تنزيهى ( مكروهى ) يا امر ارشادى ( مستحبّى ) آمده است كه عمل به آن حرام نيست ، و يا ترك آن واجب نيست و در فعل و ترك آن پيامبر رخصت فرموده ،
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام رضا ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 517
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٥١٧