بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ : خدا به ما و تو عافيت عنايت كند نامهات رسيد كه يادآورى كرده بودى از آن شخصى كه به او جنايت شده و متضرر گرديده در آن نامه قيد كردهاى كه او را گرفتهاى و به من تذكر مى دادى كه چگونه با من برخورد مى كنى دربارهء او و ديگرى را برايم مى فرستى استدلال زياد نموده بودى و به كوردلى افتادهاى ، مايلى تو نيز وارد همان كار شوى .
مى گفتى او در مورد من به نظر و عقيده خود به نفع خويش عمل كرده و مىخواست مردم به او تمايل پيدا كنند و كار به دست او باشد و هرطور مايل است عمل نمايد و خيال مىكرده كه من نيز پيرو او خواهم بود ، در صلاحديدهائى كه اظهار داشته تو خود نيز مرا به نظر خويش راهنمائى مىكنى كه پس از تو چگونه رفتار كنم .
اين جريان درست نمىشود مگر به يكى از دو صورت ، يا بپذيرم به همين صورتى كه هست يا به آنها هر چه مايلند بدهم و كار را تمام نمايد و گر نه در نظر ما كار صحيحى نيست و مردم اموالى كه در اختيار دارند واگذار نخواهند كرد و آنها را مىبرند و كار با عقل و نظر تو درست نمىشود و در مورد آنچه به آنها دادهاى به رأى و مشورت كارى نكن ، زيرا كار به دست خداى يكتا است او هر چه بخواهد انجام مىدهد در مورد مردم . هر كه را خدا هدايت كند گمراهكننده ندارد و هر كه را گمراه كند هدايتكننده و براى او رهبرى نخواهى يافت .
گفتهاى دربارهء آنها با حيله و نيرنگ بازى رفتار كن ، چگونه مىتوانى حيله كنى با اينكه خداوند مىفرمايد :
« وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لا يَبْعَثُ اللَّهُ مَنْ يَمُوتُ بَلى وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا
في التورية و الانجيل تا اين قسمت آيه »
وَ لِيَقْتَرِفُوا ما هُمْ مُقْتَرِفُونَ » .