او نگاهى به من كرد و فرمود : پشت ديوار مىرود در جايى كه كسى او را نبيند ، كنار نهر آب نباشد ، زير درخت ميوه ، اطراف خانه مردم ، ميان راه و محل عبور مردم ، كنار مساجد نباشد و رو به قبله و پشت به آن نكند بعد از اين شرايط هر جا خواست قضاى حاجت مىكند .
گفت : وقتى اين پاسخ را از او شنيدم خيلى به نظرم بزرگ و با شخصيت جلوه نمود ، عرض كردم : قربانت گردم ، گناه از چه كسى سر مىزند ؟
او نگاهى به من كرد و فرمود : بنشين تا براى تو توضيح دهم . نشستم .
فرمود : گناه يا از بنده بايد سر بزند ،
يا از خدا ،
يا از هر دو .
اگر از خدا باشد او عادلتر و با انصافتر از اين است كه بندهاش را به واسطه كارى كه انجام نداده كيفر كند .
اگر از هر دو سر زده باشد ، پس خدا با او شريك است ، قوى شايستهتر است كه به بنده ضعيفش انصاف دهد .
و اگر از بنده تنها سر بزند ؛ پس به همين جهت خدا امر و نهى مىكند و مىتواند پاداش دهد يا كيفر كند و شايسته بهشت برين يا آتش دوزخ گردد .
پس از اين پاسخ اين آيه را خواندم و گفتم : « فرزندانى هستند ( كه فضيلت و بزرگوارى را ) برخى از برخى ديگر گرفتهاند » .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام كاظم ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 221
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٢٢١