و اگر مؤمن بخورد يا بياشامد يا قيام كند يا بنشيند يا بخوابد ، يا آميزش كند يا به مكان آلودهاى مرور كند خداوند آن مكان را تا هفت طبقه زمين طاهر و پاك سازد بطورى كه هيچ از آلودهگى آن به او نرسد .
و نيز چون مؤمن روز قيامت همراه پيامبر - صلّىاللَّه عليه وآله و سلّم - است ، پس مىگذرد بر شخصى كه نسبت به او غضب كرده ، نه ناصبى است و نه مؤمن و لكن مرتكب كبائر شده براى او منزلت عظمى نزد خدا مىبيند در حالى كه مؤمن را در دنيا ديده است ، لذا مؤمن نزد خداوند براى او شفاعت مىكند و مىگويد : بارالها ؛ اين بندهات را به من ببخش .
خداوند متعال درخواست او را اجابت مىكند .
سپس حضرت فرمود : خدا اين مطلب را ( يعنى شفاعت ) در قرآن متذكر شده است آنجا كه مىگويند : « ما ديگر شفيع نداريم » از پيامبران « و نه دوست صميمى » از همسايگان و خويشاوندان .
پس هنگامى كه مأيوس از شفاعت مىشوند گويد - يعنى آنكه مؤمن نيست - : « اى كاش بار ديگر به دنيا برمىگشتيم تا اينكه مؤمن مىشديم » .
ما هُوَ الْفَرْقُ بَيْنَ الإِسْلامِ وَالْإِيمانِ ؟
1 - عَنْ سُماعَةٍ قالَ : قُلْتُ لِأَبي عَبْدِاللَّهِ - عليه السّلام - : اخْبِرْني عَنِ الْإِسْلامِ وَالْايمانِ أَهُما مُخْتَلِفانِ ؟
فَقالَ : إِنَّ الْإيمانَ يُشارِكُ الْإِسْلامَ وَالْإِسْلام لا يُشارِكُ الْإيمان .
فَقُلْتُ : فَصِفْهُما لي .
فَقالَ : الْإِسْلامُ : شَهادَةُ أَنْ لا إلهَ إِلَّا اللَّهُ ، وَالتَّصْديقُ بِرَسُولِ اللَّهِ - صلّىاللَّه عليه وآله و سلّم - ، بِهِ حُقِنَتِ الدِّماءُ وَعَلَيْهِ جَرَتِ الْمَناكِحُ وَالْمَواريثُ ، وَعَلى ظاهِرِهِ جَماعَةٌ النَّاسِ .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امام صادق ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 109
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص١٠٩