وَلا يُخْرِجُهُ إِلَى الْكُفْرِ إِلَّا الْجُحُودُ وَالْإِسْتِحْلالُ بِأَنْ يَقُولَ لِلْحَلالِ : هذا حَرامٌ ، وَلِلْحَرامِ : هذا حَلالٌ ، وَدانَ بِذلِكَ ، فَعِنْدَها يَكُونُ خارجاً مِنَ الْإِسْلامِ وَالْإِيمانِ داخِلًا فِي الْكُفْرِ ، وَكانَ بِمَنْزِلَةِ مَنْ دَخَلَ الْحَرَمَ ثُمَ دَخَلَ الْكَعْبَةِ وَأَحْدَثَ فِي الْكَعْبَةِ حَدَثاً فَأَخْرَجَ عَنِ الْكَعْبَةِ وَعَنِ الْحَرَمِ فَضُرِبَتْ عَنُقُهُ وَصارَ إِلَى النَّارِ . « 1 »
ايمان چيست ؟
عبدالرحيم قصير گويد : با عبد الملك نامهاى براى امام صادق - عليه السلام - نوشته و از حضرتش سؤال كرديم كه ايمان چيست ؟
امام - عليه السّلام - در پاسخ نامهء من و عبد الملك بن اعين چنين نوشت :
خدا تو را رحمت كند ؛ از معنى ايمان پرسيدى ، ايمان اقرار به زبان ، و عقيده به قلب ، و عمل به جوارح و اعضا است ، و هر كدام از اين سه بخش از ايمان ناشى از قبلى است و ايمان دژى است ، و اسلام نيز دژى است ، و كفر دژى است .
و ممكن است انسان مسلمان باشد پيش از آنكه مؤمن باشد ، ولى ممكن نيست مؤمن باشد مگر اينكه مسلمان باشد ، پس اسلام پيش از ايمان است ، و مشارك با ايمان است .
بنابر اين ؛ اگر انسانى مرتكب گناه بزرگى - از گناهان كبيره - يا گناه كوچكى - از گناهان صغيره - كه خداوند از آن نهى كرده بشود ؛ از ايمان خارج شده است ، و نام ايمان از او ساقط شده است ، ولى اسم اسلام بر او باقى است ، پس اگر توبه و استغفار كند به خانه و دژ ايمان بر مىگردد .
و اين معصيت او را در كفر وارد نمىكند ، مگر اينكه انكار كند و حرام را حلال ، و حلال را حرام بداند و به آن معتقد شود ، در اين صورت از اسلام و
هامش
( 1 ) - الكافى : ج 2 ص 27 ، بحار الأنوار : ج 65 ص 256 ح 15 .