عرض كردم : آنها اين آيه را طور ديگرى تفسير مىكنند . « 1 »
حضرت فرمود : مگر نه اين است كه خداى از كسانى كه پيش از آنها بودند - يعنى امّتهاى پيشين - كه آنها بعد از آمدن حجّت و دليلهاى آشكار و روشن اختلاف نمودند ؟ آنجا كه مىفرمايد : « و به عيسى نشانههاى روشن داديم و او را با « روح القدس » تأييد نموديم - تا آنجا كه مىفرمايد - : بعضى ايمان آوردند و برخى كافر شدند » .
و همين آيه بهترين دليل است بر اين كه اصحاب حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم نيز پس از او اختلاف نمودند ، كه عدّهاى از آنها ايمان آورده و عدّهء ديگر كفر ورزيدند .
علّامه مجلسى رحمه الله در توضيح اين سخن حضرت مىفرمايد : آيه چنين است :
« بعضى از آن رسولان را بر بعضى ديگر برترى داديم ؛ برخى از آنها ، خدا با او سخن مىگفت ؛ و بعضى را درجاتى برتر داد ؛ و به عيسى بن مريم نشانههاى روشن داديم ؛ و او را با « روح القدس » تأييد نموديم ؛ ( و فضيلت آنها مانع اختلاف امّتها نشد ) و اگر خدا مىخواست كسانى كه بعد از آنها بودند پس از آن همه نشانههاى روشن ، جنگ و ستيز نمىكردند ؛ ولى اين امّتها بودند كه با هم اختلاف كردند بعضى ايمان آوردند و برخى كافر شدند و اگر خدا مىخواست ، با هم پيكار نمىكردند ، ولى خداوند آنچه را مىخواهد ( از روى حكمت ) انجام مىدهد » .
و به دو طريق به آيه استدلال مىشود :
اوّل : شامل بودن اين آيه به امّت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم .
دوّم : با انضمام روايات متواترهاى كه از حضرت رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم رسيده كه :
هرچه در امّتهاى پيشين رخ داده در اين امّت نيز رخ خواهد داد .
احتمال دارد كه غرض اين باشد كه : بعيد بودن وقوع اين امر در اين امّت را دفع نمايد ، چنان كه اين مطلب از ظاهر خبر بدست مىآيد .
علّامهء مجلسى رحمه الله در بيان ديگرى گويد :
هامش
( 1 ) - علّامه مجلسى رحمه الله مىفرمايد : يعنى آنها مىگويند : اين سخن به صورت پرسش است و دلالت بر وقوع آن ندارد .