من ينقلب إلى الشرك « 1 » .
زراره گويد : از امام باقر عليه السلام در مورد معنى فرمايش خداوند كه مىفرمايد : « از ميان مردم كسى است كه خدا را تنها با زبان و به ظاهر مىپرستد نه از باطن و حقيقت » پرسيدم .
حضرت فرمود : آنها گروهى بودند كه خداى را به يگانگى قبول داشتند ، و عبادت آنچه كه غير از خدا پرستش شود رها كردند ، و از مرحلهء شرك بيرون آمدند ، ولى ندانستند كه حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم پيغمبر خدا است ، آنها خداى را در مورد حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم و آنچه از جانب خدا آورده است با شك و ترديد پرستيدند ، آنها نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم آمدند و گفتند : نگاه مىكنيم ، اگر ( با ايمان به اين پيامبر ) اموال ما افزايش پيدا كرد ، و در جان خود و فرزندان خود عافيت پيدا كرديم مىدانيم كه او راست مىگويد و او پيغمبر خدا است ، و اگر غير اين باشد ( در مورد ايمان به او ) تأمّل مىكنيم ؟
خداوند متعال فرمود : « اگر خيرى بر او برسد حالت اطمينان پيدا مىكند » يعنى عافيت در دنيا « و اگر مصيبتى براى امتحان به او برسد » يعنى بلايى جان و مال آنها را فرا گيرد « دگرگون مىشود » ( يعنى ) از شك و ترديد خود به شرك روى مىآورند ، « ( و به اين ترتيب ) هم دنيا را از دست داده است ، و هم آخرت را ؛ و اين همان خسران و زيان آشكار است * او جزخدا كسى را مىخواند كه نه زيانى به او برساند و نه سودى » .
فرمود : برمىگردند و مشرك مىشوند ، و غير خدا را مىخوانند و غير خدا را مىپرستند ، برخى از آنها شناخت دارند و ايمان وارد قلب آنها مىشود پس ايمان مىآورد و پيغمبر را تصديق مىكند و از سر منزل شك و ترديد به ايمان روى مىآورد ، و برخى ديگر در ترديد خود ثابت و استوار مىماند ، و برخى ديگر به شرك برگردند .
65 / 65 - عن زياد بن المنذر ، قال : كنت عند أبي جعفر محمّد بن عليّ عليه السلام وهو يحدّث
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : ج 22 ص 132 ح 114 ، عن اصول الكافي .