من خذله ، وأحبّ من أحبّه وأبغض من أبغضه « 1 » .
زياد بن منذر گويد : در محضر با سعادت امام باقر عليه السلام حاضر بودم ، ايشان براى مردم سخن مىگفت ، از ميان جمعيّت مردى از اهل بصره به نام عثمان اعشى - كه از حسن بصرى روايت مىكرد - برخاست و گفت : اى فرزند رسول خدا ! فدايت گردم ؛ حسن بصرى حديثى به ما گفته و چنين مىپندارد كه اين آيه در مورد شخصى نازل شده ، و آن شخص را به ما معرفى نمىكند ، آيه اين است : « اى پيامبر ! آنچه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده است به مردم برسان ، و اگر ( آن را ) انجام ندهى ، رسالت او را ( كامل به مردم ) نرساندهاى » تفسيرش نيز چنين است : آيا از مردم مىترسى ؟ خداوند تو را از شرّ مردم حفظ مىكند .
امام باقر عليه السلام فرمود : چه شده به او ؛ خداوند نماز او را قبول نفرمايد ؛ زيراكه اگر مىخواست بگويد اين آيه در مورد چه كسى نازل شده مىگفت ( ولى خودش عمداً نگفته است ) ؛
همانا جبرئيل بر رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرود آمد و به او گفت : پروردگار تو امر مىكند كه امّت خود را به نماز راهنمايى كن ، و به وسيلهء آن بر آنها احتجاج نما .
حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم امّت خود را به نماز دلالت و به وسيلهء آن بر آنها احتجاج فرمود .
آنگاه ( جبرئيل ) آمد و گفت : خداى متعال تو را امر مىكند كه امّت خود را به زكات دلالت كنى چنان كه به نماز دلالت كردى ، پس به زكات دلالت كن و به وسيلهء آن بر آنها احتجاج نما .
حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم امّت خود را بر زكات دلالت و به وسيلهء آن بر آنها احتجاج نمود .
آنگاه جبرئيل آمد و گفت : خداى تعالى به تو امر مىكند امّت خود را همچنان كه به زكات دلالت كردى به روزهء ماه رمضان - كه ميان شعبان و شوّال است - راهنمايى كن ، كه فلان چيزها را انجام دهند و از فلان چيزها اجتناب ورزند ، و به وسيلهء آن بر
هامش
( 1 ) - تفسير العياشي : ج 1 ص 333 - 334 ح 154 .