عرض كردم : اى فرزند رسول خدا ! دوستان و شيعيان شما با توصيفى كه از اعمال آنها بيان كردم ، اگر به يكى از آنها از مشرق تا مغرب را طلا و نقره دهند تا دست از ولايت و محبّت شما برداشته و ولايت و محبّت غير شما را قبول كنند نپذيرفته و دست برنخواهند داشت ، و اگر با شمشير در راه شما دماغشان را پاره كنند ، و در راه شما كشته شوند از محبّت و ولايت شما برنگشته و دست برنمىدارند .
ولى دشمنان شما با آن توصيفى كه از اعمالشان بيان كردم اگر ما بين مشرق تا مغرب را پر از طلا و نقره كرده و به يكى از آنها بدهند تا دست از محبّت و موالات طاغوتها برداشته و به محبّت شما رو آورند انجام نخواهند داد ، و اگر دماغشان را در راه آنها با شمشير بزنند گرچه كشته شوند برنگشته و باز نمىگردند ، و هنگامى كه يكى از آنها منقبت يا فضلى از شما را مىشنوند از اين سخن متنفّر شده ، رنگش متغيّر گشته وكراهتى در صورتش پيدا مىشود ، و اين به جهت بغض وعداوتى است كه نسبت به شما دارند ، و محبّت و دلبستگى است كه به طاغوتهايشان دارند .
راوى گويد : امام باقر عليه السلام تبسّمى نمود ، آنگاه فرمود : اى ابراهيم ! از همين جاست كه آنها همهء كارشان رنج و مشقّت است و پيوسته در آتش فروزان دوزخ معذبند ، و از چشمهء آب گرم جهنم نوشند « 1 » ، و از اين جهت است كه خداى متعال فرمود : « و ما به سراغ اعمالى كه انجام دادهاند مىرويم و همه را همچون ذرّات غبار پراكنده در هوا قرار مىدهيم » .
واى بر تو اى ابراهيم ! آيا مىدانى علّت اين امر چيست ؟ و قصّه از چه قرار است ؟ آيا مىدانى چه چيزى بر مردم پنهان شده است ؟
عرض كردم : اى فرزند رسول خدا ! براى من بيان فرموده و آشكار كن .
فرمود : اى ابراهيم ! همانا خداى متعال پيوسته از قديم عالم و دانا است ، همهء اشيا را از عدم به وجود آورده و از هيچ چيز خلق فرموده است ، و اگر كسى گمان كند كه خداى متعال اشيا را از چيزى آفريده در حقيقت كافر شده است ، چون اگر
هامش
( 1 ) - اشاره به آيات 3 - 5 سورهء مباركه غاشيه است .