حضرت فرمود : آنها دوستان فلان و فلان هستند كه آنها را براى خود در برابر امامى كه خدا براى مردم امام قرار داده است ؛ امامان خود مىدانند .
و همچنين فرمود : « و آنها كه ستم نمودند ( و معبودى غير از خدا برگزيدند ) هنگامى كه عذاب ( الهى ) را ببينند خواهند دانست كه همهء نيرو و قدرت ، از آنِ خدا است ؛ و خداوند داراى مجازات شديد است * در آن هنگام ، رهبران ( گمراه و گمراه كننده ) از پيروان خود بيزارى مىجويند ؛ و كيفر خدا را مشاهده مىكنند ؛ و دستشان از همهجا كوتاه مىشود * و ( در اين هنگام ) پيروان مىگويند : كاش بار ديگر به دنيا برمىگشتيم ، تا از آنها ( رهبران گمراه ) بيزارى جوييم ، آن چنان كه آنان ( امروز ) از ما بيزارى جستند . . . »
و آنگاه امام باقر عليه السلام فرمود : سوگند به خدا ؛ اى جابر ! آنها امامان ستم و پيروان آنها هستند .
156 / 156 - بإسناده عن أبان بن تغلب ، قال : قلت لأبي جعفر عليه السلام في قول اللَّه تبارك و تعالى :
الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ
« 1 » .
قال عليه السلام : يا أبان ! أنتم تقولون : هو الشرك باللَّه ، ونحن نقول : هذه الآية نزلت في أميرالمؤمنين عليّ بن أبي طالب عليه السلام وأهل بيته ، لأنّهم لم يشركوا باللَّه طرفة عين قطّ ، و لم يعبدوا اللّات والعزّى ، وهو أوّل من صلّى مع النبيّ صلى الله عليه و آله و سلم ، وهو أوّل من صدّقه ، فهذه الآية نزلت فيه « 2 » .
ابان بن تغلب گويد : به امام باقر عليه السلام عرض كردم : فرمايش خداوند كه مىفرمايد : « كسانى كه ايمان آوردند و ايمانشان را آلوده به ستم نكردهاند ، ايمنى تنها براى آنها است و آنها هدايت يافتگان هستند » يعنى چه ؟
حضرت فرمود : اى ابان ! شما مىگوييد : آن شرك به خدا است ، و ما مىگوييم :
اين آيه در شأن امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام و اهل بيتش نازل شده ، زيرا آنها به اندازهء چشم بهم زدنى براى خدا شرك نورزيدهاند ، و دو بت لات و عزّى را
هامش
( 1 ) - الأنعام : 82 .
( 2 ) - بحار الأنوار : ج 23 ص 367 ح 35 ، عن تفسير فرات .