پدر جان ! آيا ما بر حق نيستيم ؟
4 - سيّد بن طاووس رحمه الله مىنگارد :
امام حسين عليه السلام روز سوّم ذيحجّهء سال 60 هجرى پيش از اين كه از شهادت مسلم عليه السلام آگاه شود از مكّه متوجّه عراق گرديد ، زيرا خروج آن بزرگوار از مكّه در آن روزى بود كه حضرت مسلم عليه السلام شهيد شده بود .
در روايتى آمده است : موقعى كه امام حسين عليه السلام تصميم گرفت به سوى عراق خارج شود برخاست و اين خطبه را خواند :
سپاس مخصوص خداست ، آن چه خدا بخواهد همان مىشود ، حول و قوّهاى نيست مگر به وسيلهء خدا . درود خدا به رسول او باد . به يقين مرگ قلادهاى است بر گردن جميع فرزندان آدم . همانطور كه بر گردن دختران است . خيلى مشتاق ديدار گذشتگان و نيكان خود شدهام ، نظير اشتياقى كه يعقوب به يوسف داشت . خداى توانا بقعهاى را براى مدفن من انتخاب نموده كه به زودى به آن خواهم رسيد .
گويا مىبينم اعضايم به زودى در صحراى كربلا پاره پاره خواهد شد .
گريزى نيست جز اين كه بايد آن روزى را كه مقدّر شده دريافت .
ما اهل بيت به قضاوت پروردگار راضى و در مقابل بلاى او شكيبا هستيم ، تا اين كه بهترين جزاى صابران را به ما عطا فرمايد .
اعضاى قطعه قطعه من به زودى در حظيرهء قدس پيامبر خدا صلى الله عليه و آله جمع مىشود . خدا چشم پيامبر خود را روشن خواهد كرد و به وعدهء خود عمل مىنمايد .