اين كه از آنها بپرهيزيد و تقيّه كنيد » .
از اين رو ، به تو اجازه مىدهم در صورت ترس از روى تقيّه دشمنان را بر ما تفضيل دهى ، حتّى از ما برائت بجويى ، و حتّى اگر نسبت به جانت در آخرين رمقهاى آن ، از آفتها و بيمارىها بيم داشته باشى ، مىتوانى نمازهاى واجب را ترك گويى .
زيرا تعريف دشمنان ، هنگام ترس ، نه به آنها سود رساند و نه به ما زيان ، و اظهار برائت تو از ما به هنگام تقيّه ، نه تهمتى بر ما بوده و نه چيزى از ما كم مىكند ، و اگر تو ساعتى با زبان از ما تبرّى جويى - در حالى كه در قلب از دوستان و مواليان ما هستى - همان روح دوستى - كه قوام دوستى و موالات به آن است - در تو باقى خواهد ماند و با تو محفوظ خواهد گشت ؛ كه قيام محبّت به آن و جاه تو به آرامگاه خود قرار گيرد ، و با اين كار ، ماهها و سالها همهء دوستان ، برادران و خواهران ايمانى ما را از هر زيانى بيمه خواهى كرد ، تا اين كه خداوند فرج و گشايشى بر اين پريشانى و اندوه ايجاد فرمايد ، و اين اندوه و دلتنگى و گرفتگى خاطر زدوده شود .
اين روش بهتر از اين است كه خود را در معرض هلاكت و نابودى قرار داده و عمل دينى و صلاح برادر مؤمنت را از آن قطع كنى .
مبادا ! مبادا ! آن تقيّهاى را كه براى تو گفتم ، ترك كنى ، كه با اين كار ، خون خود و برادرانت را بيهوده ريخته و اموال خود و ايشان را به نابودى كشانى ، و به دست دشمنان دين خدا ، خود را خوار سازى ، با اين كه خدا بر اعزاز دوستان امر فرموده است .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 328
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص٣٢٨