و نيز چشم عبداللَّه بن انيس زخمى شد و بر آن نيز دست كشيد و بهبود يافت آن چنان كه با چشم ديگر او فرقى نداشت .
اينها همه نشانهء نبوّت و پيامبرى اوست .
يهودى گفت : مىپندارند كه عيسى عليه السلام به امر خدا مردهها را زنده كرد ؟
فرمود : البته چنين است و در دست محمّد صلى الله عليه و آله نيز نه دانه سنگريزهء جامد و بىجان چنان تسبيح خدا گفتند كه آواز خوش آنها شنيده مىشد . اين از كمال برهان پيامبرى و نبوّتش بود .
همچنين مردگان پس از مرگ خود با او سخن گفتند و از بيم گناهان خود به او پناه آوردند .
روزى پس از آن كه با اصحاب خود نماز گزارد فرمود : آيا از فرزندان نجّار كسى اينجا هست ؟ او را به خاطر سه درهم بدهى كه به فلان يهودى دارد بر در بهشت نگه داشتهاند ، با اين كه نجّار در آن زمان شهيد شده بود .
و اگر باوردارى كه عيسى عليه السلام با مردگان سخن مىگفت ، براى محمّد صلى الله عليه و آله شگفت انگيزتر از اين شد . هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله به طائف فرود آمد و طائفيان را محاصره كرد ، آنان گوسفند سلاخى شده ( بريان ) و مسمومى را به عنوان هديه نزد او فرستادند .
دست گوسفند به سخن درآمد و گفت : اى رسول خدا ! مرا نخور ، چرا كه به زهر آلودهام .
اگر حيوان زندهاى با او سخن مىگفت از بزرگترين برهانهاى الهى عليه منكران پيامبرى و نبوّتش بود ، در حالى كه پس از ذبح ، پوست كندن و بريانى سخن گفته است .
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 128
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص١٢٨