شهادتى به انجام نمىرسد ، مگر آن كه گفته شود : « أشهد أن لا إله إلّا اللَّه وأشهد أنّ محمّداً رسول اللَّه » . در فراز منبرها بر اين همراهى گواهى ندا كنند . هيچ صدايى در ياد خدا بلند نمىشود ، مگر آن كه ياد محمّد صلى الله عليه و آله همراه آن است .
يهودى گفت : اين از منزلت بلند موسى عليه السلام نزد خداوند است كه خدا به مادرش وحى كرد .
على عليه السلام فرمود : البتّه چنين است و خداوند سبحان به مادر محمّد صلى الله عليه و آله لطف كرد كه نامش را به او ابلاغ كرد ، تا اين كه گفت : دانايان گواهى مىدهند كه محمّد صلى الله عليه و آله همان پيامبر خداست كه چشم به راه او هستند ، فرشتگان نيز گواه پيامبرانند كه او را در كتابهاى آسمانى خويش مشخص كردهاند .
اين لطف خدا بود كه محمّد صلى الله عليه و آله را به سوى او راند و از منزلت والاى محمّد صلى الله عليه و آله نزد خداست كه نامش را به مادرش ابلاغ فرمود كه در خواب ديد به او مىگويند : آنچه در شكمدارى بزرگوار است . چون او را زادى نامش را محمّد صلى الله عليه و آله بگذار ، پس خداوند نامى از نامهاى خود برايش جدا كرد . از اين رو ، « اللَّه » محمود است و اين محمّد صلى الله عليه و آله .
يهودى گفت : اين موسى بن عمران عليه السلام است كه خدا او را به سوى فرعون فرستاد و آيت بزرگ را به او نماياند .
على عليه السلام فرمود : البته چنين است و محمّد صلى الله عليه و آله را به سوى فرعونهاى گوناگون - چون ابوجهل ، عتبه ، شيبه ، ابوالبخترى ، نضربن حارث ، ابىّ بن
پرسشهاى مردم و پاسخهاى امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 106
مساهمون: احمد قاضى زاهدى گلپايگانى
ص١٠٦