يَا ابْنَ عَبّاسٍ ! وِلايَتُهُمْ وِلايَتِي وَ وِلايَتِي وِلايَةُ اللَّهِ ؛ وَ حَرْبُهُمْ حَرْبِي وَ حَرْبِي حَرْبُ اللَّهِ ؛ وَ سِلْمُهُمْ سِلْمِي وَ سِلْمِي سِلْمُ اللَّهِ .
ثُمَّ قالَ صلى الله عليه و آله :
« يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ »
« 1 »
.
« 2 »
چه كسانى حسين را به شهادت مىرسانند و امامان پس از او كيانند ؟
ابن عباس نقل مىكند كه در حالى بر رسولخدا صلى الله عليه و آله داخل شدم كه حسن بر دوش ايشان و حسين بر پاى ايشان نشسته بودند و پيامبر صلى الله عليه و آله مىبوسيدشان و مىفرمود : خداوندا ! با آن كه با اين دو دوستى مىكنند دوستى كن و با آن كه با اين دو دشمنى مىكنند دشمنى كن .
سپس فرمود : اى ابن عباس ! گويا من در كنار او ( / حسين ) هستم كه محاسنش از خونش رنگين شده و ( مردم را به كمك ) مىخواند و ( لى ) به دو پاسخ داده نمىشود و طلب يارى مىكند و ( لى ) يارى نمىشود .
ابن عباس مىگويد : من گفتم : چه كسانى ( با حسين ) چنين مىكنند ؟ ! يا رسولاللَّه !
حضرت صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : بدترينهاى امّت من كه خداوند شفاعت مرا بديشان نرساند !
سپس فرمود : اى ابن عباس ! آن كس كه او را در حالى كه به حقّش عارف باشد زيارت كند ، براى او ثواب هزار حج و هزار عمره است ؛ آگاه باش كه هر كس كه او را زيارت كند ، گويا مرا زيارت كرده و آن كس كه مرا زيارت كند ، گويا به زيارت خداوند رفته است و حقّ زائر خداوند آن است كه او را به آتش ، عذاب نكند و ( بدان كه )
هامش
( 1 ) . سورة التّوبة ، الآية 32 .
( 2 ) . بحارالأنوار ، ج 36 ، ص ص 286 ، 285 ، ح 107 ، عن كفاية الأثر .