« إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ
. . . وَ هُمْ مُكْرَمُونَ
. « 1 »
مگر بندگان مخلص خدا . . . و ايشان گرامى داشتگاناند » .
و در اين عبارت نيز خداوند ، اهل بيت عليهم السلام را به شريفترين مكانى كه آرزوى مؤمنانِ كامل است ، رسانده است .
بالاترين جايگاههاى مقرّبان « 2 »
اولياى الهى ، با اعمال شايستهء خود ، به خدا نزديك مىشوند ، بدين معنا كه حجابهاى باطنى ميان آنان و خدا ، زُدوده مىشود و هر چه تقرّب آنان به خدا بيشتر شود ، رحمت الهى ، بر آنان گستردهتر مىشود و خداوند ، آنها را از اسباب و عوامل شقاوت و محروميّت ، دور تر مىكند . بالاترين منازل مقرّبان ، جايگاهى است كه خدا براى اهل بيت عليهم السلام قرار داده است كه در آن ، به سعادتهايى دست مىيازند كه ديگران ، از آن محروماند و اكرام و مغفرت و رحمت خدا ، بر آنان تداوم دارد .
خداوند ، جايگاه دست نيافتنىِ برترين طبقات اهل سعادت را چنين شناسانده است :
« كِتابٌ مَرْقُومٌ يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ
. « 3 »
نامهاى است نوشته شده [ و نشاندار و خوانا ] . بر آن [ نامه ] ، مقرّبان ، گواهاند » .
و بهرهمندى از سرچشمهء تسنيم نيز از ويژگىهاى جايگاه مقرّبان است :
« وَ مِزاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ * عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ
. « 4 »
و آميزهاش از [ چشمهء ] تسنيم است ؛ چشمهاى كه مقرّبان ، از آن مىنوشند » .
هامش
( 1 ) . سورهء صافّات ، آيهء 40 - 42 .
( 2 ) . دورى و نزديكى ، دو امر نسبى هستند . انسان ، به هر چيز و هر كس ، نزديك و يا دور مىشود . « قُرْب » ، به معناى نزديكى است و از آن جا كه نزديك شدن بندگان به خداى تعالى ، امرى اكتسابى است كه رهاورد عبادت و مراسم عبوديت است ، اين كلمه در صيغهء « تقرّب » ، استعمال مىشود ؛ زيرا تقرّب ، به معناى آن است كه كسى بخواهد به كسى يا چيزى نزديك شود .
( 3 ) . سورهء مطفّفين ، آيهء 20 - 21 .
( 4 ) . سورهء مطفّفين ، آيهء 27 - 28 .