« قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ .
« 1 »
رهيابى [ به راه راست ] ، از بيراهه ، [ جدا شده و ] ، نموده شده است » .
يكى از مشتقّات پُركاربرد اين واژه ، « ارشاد » به معناى راهنمايى و هدايت كردن است . در اين عبارت ، به امامان عليهم السلام مىگوييم : « و تنها به راه حق ، هدايت مىكنيد و هر كس از شما راهنمايى بخواهد ، بى ترديد ، هموارترين راه به سوى حق را به او نشان مىدهيد و او را به سرمنزل مقصود مىرسانيد » .
داوران بر مبناى سخن خدا
مبناى داورى اهل بيت عليهم السلام ، وحى است : « وَ بِقَولِهِ تَحْكُمُونَ » . امامان عليهم السلام ، بارها تأكيد كردهاند كه هيچ سخنى را از جانب خويش نمىگويند و هر آنچه مىگويند ، از جانب حقّ است . « 2 » در اين عبارت نيز زائر ، خطاب به امام مىگويد : تنها بر مبناى سخن خداوند متعال ، داورى مىكنيد و حكم شما ، ترجمانِ سخن پروردگار است .
اكنون ، فلسفهء انتخاب اهل بيت عليهم السلام به عنوان معيار ارزشيابى ، مشخّص شد .
مهمترين دليل اين گزينش ، « خدامحورى » پيشوايان دينى است . آنان ، در تبليغ و راهنمايى ، استدلال ، رفتار ، ارشاد و داورى ، تنها و تنها ، خدا را در نظر مىگرفتند و غير خدا را در انديشه و رفتار خود ، راه نمىدادند . از همين رو ، به عنوان معيار ارزيابى مسلمانان ، انتخاب شدهاند و آن كه به اهل بيت عليهم السلام نزديكتر باشد ، بىترديد ، به خدا نزديكتر است .
هامش
( 1 ) . سورهء بقره ، آيهء 256 .
( 2 ) . ر . ك : ص 80 : « حديثى حديث أبى ، و حديث أبى . . . » .