امّتى ، گواهى را بياوريم و تو را بر اين امّت ، به گواهى ، فرا خوانيم ؟ » ، روايت شده كه امام صادق عليه السلام فرمود :
اين آيه ، ويژهء امّتِ محمّد صلى الله عليه و آله ، نازل شده است . در هر نسلى از اين امّت ، امامى از ما بر ايشان ، گواه و ناظر است ، و محمّد ، گواه بر ماست . « 1 »
البته بايد دانست كه گواهى امامان عليهم السلام ، از آن رو پذيرفته است كه برگزيدهء خدا هستند و خداوند ، آنان را از هر گونه پليدىاى ، پاك گردانيد و از خطا و اشتباه ، مصون داشت و سپس ، آنان را به عنوان شاهدان خود قرار داد ، چنان كه بر پايهء روايتى ، امام على عليه السلام مىفرمايد :
إنَّ اللَّهَ - تَبارَكَ وَ تَعالى طَهَّرَنا وَ عَصَمَنا وَ جَعَلَنا شُهَداءَ عَلى خَلقِهِ . « 2 »
همانا خداوند - تبارك و تعالى - ، ما را پاك گردانْد و معصوم داشت و ما را بر آفريدگانش ، گواه گرفت .
اينك اين پرسش پديد مىآيد كه : آيا غير از خداوند ، كسى مىتواند شاهدِ اعمال بندگان باشد ؟ قرآن ، در اين باره مىفرمايد :
« وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ .
« 3 »
و بگو : عمل كنيد . پس به زودى ، خدا و پيامبرش و مؤمنان ، اعمال شما را خواهند ديد » .
مقصود از مؤمنانى كه در كنار خدا و پيامبرش ، شاهد اعمال مردم هستند ، اماماناند و براى همين ، در فرهنگ شيعه ، عرضهء اعمال بندگان به پيشوايان معصوم ، امرى پذيرفته شده است و امامِ معصوم ، براى اصلاحِ رفتار مؤمنان ، از آگاهى خويش ، بهره مىبرد و با آشكار كردن برخى نكات پنهانى ، مؤمنان را در مسيرِ صحيح ، قرار مىدهد .
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 190 ، ح 1 .
( 2 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 191 ، ح 5 .
( 3 ) . سورهء توبه ، آيهء 105 .