( 34 ) : وَ الأْدِّلّاءِ عَلى مَرْضاة اللَّهِ .
و راهنمايان به سوى [ موجبات ] خشنودى خدا . . . .
توضيح واژهها
أدِلّاء : جمع « دليل » ، به معناى دلالت كننده ، راهنما . « 1 »
مَرْضاة : مصدر ميمى از مادّهء « رَضى » ، ضدّ « سَخَط » ، به معناى خشنودى ، رضايت . « 2 »
شرح
يكى از ويژگىهاى امامان عليهم السلام ، راهنمايى به سوى خشنودى خداست . مفاهيمى كه در اين عبارت ، نيازمند توضيحاند ، عبارتاند از : خشنودى خدا ، معناى راهنمايى و اقسام آن ، و جايگاه اهل بيت عليهم السلام در ميان راهنمايان به سوى خشنودى حق .
خشنودى خدا
خشنودى خدا ، با خشنودى انسان ، تفاوتهاى اساسى دارد ؛ زيرا خشنودى انسان ، حالتى نفسانى است كه در نتيجهء تأمين خواستههاى او به دست مىآيد و فرد ، هر گاه نيازهايش برآورده شود ، خرسند مىشود ، و چنانچه به آرزويش نرسد ، غمگين و افسرده مىشود ؛ امّا ذاتِ حق ، فراتر از تصوّر ماست و حالتهاى نفسانى براى او معنا ندارد . خداوند ، هر آنچه را كه اراده كند ، پديد مىآيد و به هر چه فرمان دهد ، بر پا مىشود و ناراحتى و خشنودى او ، برخاسته از نيازش نيست ؛ چرا كه او بىنيازِ مطلق است .
هامش
( 1 ) . « الدّليل : الدالّ و قد دَلَّه على الطريق » ( لسان العرب ، ج 11 ، ص 248 ) .
( 2 ) . « الرِّضا : ضدّ السَخَط » ( لسان العرب ، ج 14 ، ص 323 ) .