بنا به روايتى ، امام على عليه السلام فرموده است :
إندَمَجتُ عَلى مَكنونِ عِلمٍ لَو بُحْتُ بِهِ لَاضْطَرَبتُم إضطِرابَ الأَرشِيَةِ فِى الطَّوِىِّ البَعيدَةِ . « 1 »
بر دانشهايى آگاهم كه بر شما پوشيده است و اگر پرده از آنها بر گيرم ، چون لرزش ريسمانِ آويزان در چاهى عميق ، به لرزه خواهيد افتاد .
براى نمونه ، جهان آفرينش ، آكنده از اسرار الهى است و همهء موجودات ، ثناگوى حق تعالى هستند :
« وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ .
« 2 »
و هيچ چيزى نيست ، مگر آن كه با ستايش ، او را تسبيح مىگويد ؛ ولى شما تسبيح آنان را در نمىيابيد » .
امّا اين كه چه كسانى تسبيح موجودات را مىشنوند ، بايد گفت : تنها كسانى آن را مىشنوند كه مَحرم اسرار خداوند هستند و رازهاى الهى را فاش نمىكنند . يكى از اهل دل ، فرموده بود : « من شبها ، از صداى تسبيح موجودات ، به خواب نمىروم » .
رازداران ، انسانهاى باظرفيتى هستند كه هر چه بيشتر مىدانند ، كمتر بازگو مىكنند :
آن كه را اسرار حق آموختند * مُهر كردند و دهانش دوختند .
صاحبان اسرار ، اجازهء افشاى آن را ندارند . بنا بر اين ، روح آنان ، بايد آنچنان بزرگ باشد كه همواره ، لب فرو بندند و در برابر گستاخى برخى مردمان ، خاموش باشند :
دانى كه چنگ و عود ، چه تقرير مىكنند ؟ * پنهان خوريد باده كه تكفير مىكنند .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغة ، خطبهء 5 .
( 2 ) . سورهء اسرا ، آيهء 44 .