با وجود امام در جامعه ، بايد از نور ظاهر و باطن او استفاده كرد ؛ ولى اين نور ، خاموششدنى نيست و در غيبت امام نيز نور باطنى او ، روشنىافروز است .
فوايد امام غايب براى جامعه
امام در عصر غيبت ، به خورشيدى تشبيه شده است كه ابرها آن را پوشاندهاند ، ولى هرگز نمىتوانند مانع نورافشانى آن شوند . پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام ، هر يك به گونهاى در توصيف روزگار غيبت ، كوشيدهاند . از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيده شد : آيا مردم در زمان غيبت قائم عليه السلام از وجود او بهرهمند مىشوند ؟
ايشان فرمود :
أى وَ الَّذِى بَعَثَنِى بِالنُّبُوَّةِ ، إنَّهُم لَيَنتَفِعونَ بِهِ وَ يَستَضِيئونَ بِنُورِ وِلايَتِهِ فِى غَيبَتِهِ كانتِفاعِ النَّاسِ بِالشَّمسِ وَ إنْ جَلَّلَهَا السَّحابُ . « 1 »
آرى . سوگند به آن كه مرا به پيامبرى برانگيخت ، از وجود او بهرهمند مىشوند و در روزگار غيبتش ، از نور ولايت او پرتو مىگيرند ، همچنان كه مردم از خورشيد نهان در پسِ ابر ، بهرهمند مىشوند .
خورشيد پنهان شده در پشت ابر ، فوايد بسيارى دارد و تمام آن فايدهها براى امام ، ثابت است .
خورشيد ، مركز جهان هستى است و امام نيز چنين است . خورشيد ، گرمادِهى خود را هيچ گاه از دست نمىدهد ، هر چند در پشتِ ابر ، نهان باشد و از همين رو ، روزهاى ابرى ، از شب گرمترند . خورشيد ، باعث رويش گياهان و زندگى جانوران است و امام نيز ، باعث حيات جامعه است . ابر ، توانايى پوشيدن خورشيد را ندارد و تنها ميان زمينيان و خورشيد ، فاصله مىاندازد . غيبت نيز تنها كسانى را از وجود امام محروم مىكند كه دل در گرو تعلّقات مادّى دارند و آنان كه پاى از تعلّقات بُريدهاند ، لذّت حضور امام را مىبرند . « 2 »
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 52 ، ص 93 ، ح 8 ؛ ميزان الحكمة ، ج 1 ، ص 348 ، ح 1220 .
( 2 ) . با استفاده از بيان مرحوم علّامه مجلسى در بحار الأنوار ، ج 52 ، ص 93 .