رساندن وحى الهى به مردم نيز به او واگذار گردد ، به مقام رسالت رسيده و او را « رسول » مىنامند . بنا بر اين ، پيامبرِ مُرسَل ، نبىاى است كه مُرشد ، مربّى و رهبر ديگران است و پيامبرِ غير مُرسل ، نبىاى است كه تنها وظيفهء خويش را از منبع وحى ، دريافت مىكند و نمىتواند مربّى ديگران باشد .
پيامبران مُرسل نيز بر دو گونهاند : آنانى كه كتاب و شريعت خاصّى دارند و به اولو العزم ، نامبُردارند ؛ و گونهء ديگر ، پيامبرانى هستند كه با وحى ، ارتباط دارند ؛ ولى شريعت و كتاب پيامبرِ اولو العزمى را تبليغ مىكنند .
خلاصهء همهء خوبىها
امام ، در باور شيعى ، عُصارهء تمام پيامبران مُرسل و غير مُرسل است و همهء نيكىهاى انبيا را فراهم آورده است و به ديگر سخن ، امام معصوم ، خلاصهء خوبىهاست . در روايت است كه بقيّة اللَّه عليه السلام ، آخرين حجّت خدا ، به هنگام ظهور ، در كنار كعبه ، خطاب به مردم ، چنين مىگويد :
مَعاشِرَ الخَلائِقِ ! ألا مَن أرادَ أن يَنظُرَ إلى إبراهيمَ وَ إسماعِيلَ فها أنَا إبراهيمُ ، وَ مَن أرادَ أن يَنظُرَ إلى مُوسى وَ يُوشِعَ فها أنا مُوسى ، وَ مَنْ أرادَ أن يَنظُرَ إلى عيسى وَ شَمعُونَ فها أنا عيسى ، وَ مَنْ أرادَ أنْ يَنظُرَ إلى مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله وَ أميرِ المُؤمِنينَ فها أنا مُحَمَّدٌ ، وَ مَنْ أرادَ أن يَنظُرَ إلَى الأئِمَّةِ مِن وُلدِ الحُسَينِ فها أنا هُم واحِداً بَعدَ واحِدٍ فها أنا هُم فَليَنظُر إلَىَّ . « 1 »
هان ، گروه مردمان ! آن كه مىخواهد به ابراهيم و اسماعيل عليهما السلام بنگرد ، بداند كه من ، ابراهيم هستم ؛ و آن كه مىخواهد به موسى و يوشع عليهما السلام نگاه كند ، بداند كه من ، موسى هستم ؛ و هر كه مىخواهد به عيسى و شمعون عليهما السلام بنگرد ، بداند كه من عيسى هستم ؛ و هر كه مىخواهد به محمّد صلى الله عليه و آله و امير مؤمنان عليه السلام نظر افكند ، بداند كه من ، محمّد هستم ؛ و هر كه مىخواهد به امامان از فرزندان حسين عليه السلام بنگرد ، بداند كه من ، يكىْيكىِ آنان هستم . پس به من بنگرد .
هامش
( 1 ) . الهداية الكبرى ، ص 397 . اين روايت ، از جهت سند ، معتبر نيست ؛ امّا مضمون آن هماهنگ با روايات معتبر است .