7 / 2 مولوى « 1 »
اى شاه شاهان جهان ، اللَّه مولانا على « 2 » * اى نور چشم عاشقان ، اللَّه مولانا على
حمد است گفتن نام تو ، اى نور فرّخ نام تو * خورشيد و مه هندوى تو ، اللَّه مولانا على
خورشيد مشرق خاورى ، در بندگى بسته كمر * ماهت غلام نيك پى ، اللَّه مولانا على
خورشيد باشد ذرّهاى ، از خاكدان كوى تو * درياى عمّان شبنمى ، اللَّه مولانا على
موسى عمران در غمت ، بنشسته بُد در كوه طور * داوود مى خواند زبور ، اللَّه مولانا على
شاهم على مرتضى ، بعدش حسن نجم سما * خوانم حسين كربلا ، اللَّه مولانا على
آن آدم آل عبا ، دانم على زين العباد * هم باقر و صادق گُوا ، اللَّه مولانا على
هامش
( 1 ) . جلال الدين محمد بلخى رومى ، معروف به « مولوى » ( 604 - 672 ق ) ، از برجستهترين شاعران مسلمان و از تأثيرگذارترين مشايخ تصوّف و عرفان است . در كودكى همراه پدر ، به قونيه در آناتولى ( روم شرقى ) هجرت كرد و تا پايان عمر در آن شهر - پايتخت سلاجقهء روم - زيست . در آنجا نزد پدرش بهاء الدين محمد ( بها وَلَد ) و برهان الدين محقّق ترمذى و شمس الدين محمّد بن ملك داد تبريزى ( شمس تبريزى ) ، فقه و حديث و كلام و عرفان آموخت .
از او پنج اثر با نامهاى : مثنوى معنوى ، فيه ما فيه ، ديوان شمس ، مجالس سبعه و مكتوبات ، برجاى مانده است .
( 2 ) . اين تعبير بدان معنا نيست كه مولاى ما على خداست ؛ بلكه خداوند ( اللَّه ) مناداى دوم است ، يعنى : « خدايا گواه باش كه مولاى ما على است » . نيز ممكن است اساساً اين رديف شعرى ( اللَّه مولانا على ) به معناى « خدا ، مولاى ما ، بلندمرتبه است » باشد .