عمو ! دوازده جانشين از فرزندان من ولايت پيدا مىكنند . سپس امور زشت و شديد و بزرگى واقع مىگردد . سپس مهدى عليه السلام از فرزندانم خارج مىشود . خداوند ، كارش را در يك شب درست مىكند . پس از آن ، زمين را پر از عدل مىكند چنان كه پر از ظلم شده است و باقى مىماند در زمين ، هر چه خدا بخواهد . سپس دجّال ، خارج مىشود » . « 1 »
اين حديث را ابتدا اهل سنّت نقل كردهاند . سپس علماى شيعه نيز در مقام احتجاج براى اثبات تعداد امامان جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله به آن استناد كردهاند . در هر حال ، آنچه به بحث جارى مربوط مىشود ، زمان حكومت امام زمان عليه السلام است كه در اين جا به گونهاى مخفى مانده و به خواست خداوند ، واگذار شده است .
تعابير به كار رفته
مفاهيمى كه در احاديث اسلامى براى بيان زمان حكومت مهدوى يا اقامت مهدى عليه السلام در اين جهان مورد استفاده قرار گرفته ، متفاوت است و توجّه به آنها مىتواند تا حدّى ما را در جمعبندى موضوع ، يارى دهد . برخى احاديث از تعبير « يكون » « 2 » به معناى بودن و شايد در اين جا به معناى زيستن ، استفاده كردهاند . دو تعبير ديگر نيز در احاديث وجود دارد كه بههمين معنا ، يعنى زيستناست : « عاشَ » « 3 »
هامش
( 1 ) . يَمْلِكُ مِنْ وُلْدِي اثْنَا عَشَرَ خَلِيفَةً ثُمَّ تَكُونُ أُمُورٌ كَرِيهَةٌ شَدِيدَةٌ عَظِيمَةٌ ثُمَّ يَخْرُجُ الْمَهْدِيُّ مِنْ وُلْدِي يُصْلِحُ اللَّهُ أَمْرَهُ فِي لَيْلَةٍ فَيَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ يَمْكُثُ فِى الْأَرْضِ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ يَخْرُجُ الدَّجَّال . ( ر . ك : ص 186 ح 1744 ) .
( 2 ) . عَن أبى سَعيدٍ الخُدرِيِّ ، أنَّ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله قالَ : يَكونُ في امَّتِي المَهدِيُّ ، إن قَصُرَ فَسَبعٌ وإلّا فَتَسِعٌ ، فَتنعم فيهِامَّتى نِعمَةً لَم ينعموا مِثلَها قَطُّ ، تُؤتى اكُلُها ولا تَدَّخر مِنهُم شَيئا ، وَالمالُ يَومَئذٍ كُدوسٌ ، فَيَقومُ الرَّجُلُ فَيَقولُ : يامَهدِيُّ ، أعطِني ، فَيَقولُ : خُذ . ( ر . ك : ص 369 ح 1894 و ص 370 ح 1898 و ص 382 ح 1912 و ص 376 ح 1905 ) .
( 3 ) . أبا سعيد الخُدرِىّ ، قالَ : قالَ النَّبِىَّ صلى الله عليه و آله : يَكونُ مِن امَّتِيَ المَهدِيُّ ، فَإِن طالَ عُمُرُهُ أو قَصُرَ عُمُرُهُ عاشَ سَبعَ سِنينَ ، أو ثَمانَ سِنينَ ، أو تِسعَ سِنينَ ، يَملَأُ الأَرضَ قِسطا وعَدلًا ، وتُخرِجُ الأَرضُ نَباتَها ، وتُمطِرُ السَّماءُ قَطرَها . ( ر . ك : ص 372 ح 1899 ) .