راضى باشد و زمين را با كمك خدا از عدالت پر كند ، آن گونه كه از ستم پر شده است و خداوند را آن چنان كه حقّ اوست ، عبادت كند .
خراسان برايش فتح مىشود و يمنيان از او اطاعت مىكنند و لشكريان يمن [ يعنى ] سواران هَمْدان و خولان ، پيش روى او مىآيند و جدّش [ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ] با اوس و خزرج يارىاش مىكند و با سليمان تقويتش مىنمايد - كه بر پيشقراولانش ، عقيل و بر دنبالهء لشكر ، حارث فرمانده است - ، و خداوند ، جمعشان را با ايشان ، فراوان و با قبيلهء مضر - كه پيشاپيش او حركت مىكنند - ، پشتيبانى مىكند ، و قبيلههاى بُجَيله ، ثقيف ، نخع و عِلاف با او مخالفت مىكنند و با لشكريان حركت مىكنند تا در وادى فِتَن فرود مىآيد و [ سيّد ] حسنى با دوازده هزار نفر به او ملحق مىشود و او ( قائم ) به وى مىفرمايد : من از تو به اين امر ( ولايت ) سزامندترم . او مىگويد : نشانهاى بياور . و او به پرنده [ در آسمان ] اشاره مىكند و آن بر شانهاش مىافتد ، و چوبدستىاش را در زمين مىكارد و آن ، سبز و زنده مىرويد . پس حسنى ، لشكر را به او مىسپارد و خود ، فرمانده پيشقراولان آن مىشود و ندا به دمشق مىرسد كه اعراب حجاز برايتان نيرو گرد آوردهاند . سفيانى به يارانش مىگويد : اين قوم ، چه مىگويند ؟ به او گفته مىشود : اينها كلاهخود و شتر دارند و ما اسب و سلاح . ما را با آنها رو در رو كن » .
احنف گفت : سفيانى از چه قومى است ؟
امير مؤمنان عليه السلام فرمود : « او از امويان و مادرش از قبيلهء كلب است . او عنبسة بن مُرّة بن كليب بن سلمة بن عبد اللَّه بن عبد المقتدر بن عثمان بن معاوية بن ابو سفيان بن حرب بن اميّة بن عبد شمس ، « 1 » شرورترين آفريدهء خدا ، ملعونترين خلق خدا در بيهودهكارى [ و باطل ] ، و ستمكارترين مخلوق خداست ، كه با سواران و قوم و لشكر و زاد و توشهاش خروج مىكند و به همراه صد و هفتاد هزار نفر در درياچهء طبريّه فرود مىآيد و مهدى به سمت او حركت مىكند ، در حالى كه جبرئيل در سمت راستش و ميكائيل در سمت چپش
هامش
( 1 ) . با توجه به فاصلهء زمانى افراد مذكور از يكديگر ، اين متن نياز به تأويل دارد .